رابطه بین جهت گیری مذهبی درونی و بیرونی در مردان با انجام خشونت خانگی علیه زنان

خانواده کانونی برای مهرورزی و محیطی برای مودت و مهربانی می باشد ولیکن بروز خشونت درون خانواده که عمدتا بر روی زنان صورت می گیرد این کارکرد را مختل می سازد. با توجه به اینکه اعتقادات مذهبی به ویژه دستوراتی که تاکید بر تکریم و مدارا با زنان دارند، سبب سازش بیشتر زوجین بوده و ضرورتا مذهب برای تداوم و ایفای نقش خود نیازمند آن است که به عنوان یک پدیده فرهنگی درونی سازی شود. این مطالعه به بررسی رابطه جهت گیری مذهبی در مردان با انجام خشونت خانگی علیه زنان پرداخت. پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی بود. روش گردآوری اطلاعات روش میدانی و جامعه آماری مراجعین مراکز درمانی شهر قزوین بودند که تعداد ۳۰۰ مرد متاهل از طریق نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه خشونت خانگی محسنی تبریزی و پرسشنامه جهت گیری مذهبی آلپورت بود. ابزار تحلیل نیز شاخصهای آمار توصیفی و تحلیل واریانس و ضریب همبستگی پیرسون بود. نتایج نشان داد بین جهت گیری مذهبی مردان با اعمال خشونت علیه زنان رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. مردانی که در جهت گیری درونی مذهب نمره پایین تری کسب کرده بودند، خشونت بیشتری نسبت به همسر خود داشتند. آموزه های دینی درونی شده پیش بینی کننده نیرومندی در خصوص انجام خشونت های خانگی علیه زنان می باشد. لذا می توان ضمن تقویت رویکرد بیرونی، مذهب به رویکرد درونی آن نیز توجه نمود. بنابراین مداخلاتی که بر پایه ارتقای باورهای مذهبی و درونی شدن آن باشد می تواند از روش های موثر پیشگیری خشونت علیه زنان باشد.

کلیدواژه ها:

خشونت علیه زنان ، جهت گیری مذهبی ، خشونت ، مذهب