هوش فضائی و تاثیر آن به عملکرد کارکنان در سازمان دولتی

هوش فضایی (spatial intelligence) قلمرویی در نظریه هوشهای چندگانه است که به داوری فضایی و توانایی تجسم با چشم ذهن می پردازد. این اصطلاح توسط هاوارد گاردنر به عنوان یک ظرفیت محاسباتی انسانی تعریف شده است که توانایی یا مهارت ذهنی برای حل مشکلات مکانی مربوط به جهت یابی، تجسم اشیاء از زوایا و مکان های مختلف، تشخیص چهره ها یا صحنه ها یا توجه به جزئیات دقیق را تعریف می کند. گاردنر در ادامه توضیح می دهد که هوش فضایی می تواند برای حل مشکلات در زمینه های مربوط به مشاغل واقع گرایانه، شی گرا و تحقیقاتی موثر باشد. این توانایی یک مهارت مغزی است که در افراد دارای نقص بینایی نیز دیده می شود. همان طور که توسط گاردنر تحقیق شده است، یک فرد نابینا می تواند اشکال را به روشی غیر بصری تشخیص دهد. استدلال فضایی فرد نابینا به آنها اجازه می دهد تا حساسیت های لمسی را به محاسبات ذهنی طول و تجسم فرم تبدیل کنند. هوش فضایی یکی از نه هوش نظریه هوش های چندگانه هاوارد گاردنر است که هر یک از تعدادی از ظرفیت های فرعی مجزا تشکیل شده اند. هر یک از انواع هوش توانایی حل مشکلات یا ایجاد محصولاتی را دارد که در یک فرهنگ خاص ارزشمند هستند. هر هوشی یک سیستم محاسباتی عصبی است که با اطلاعات داخلی یا خارجی فعال می شود. هوش ها همیشه تعامل بین تمایلات بیولوژیکی و فرصت های یادگیری هستند که در یک فرهنگ وجود دارد. کاربرد این نظریه در عمل طیف باروری از نظریات علمی گرفته تا تصنیف های موسیقی، تا مبارزات سیاسی موفقیت آمیز را در بر می گیرد. گاردنر تناظر کلی بین هر یک از توانایی ها با سمت شغلی در محل کار را پیشنهاد کرد، به عنوان مثال برای افرادی که دارای هوش زبانی هستند وی به خبرنگاران، گویندگان و مربیان اشاره کرد. دانشمندان، مهندسین، امور مالی و حسابداران دارای هوش منطقی - ریاضی؛ فروشندگان، مدیران، معلمان و مشاوران دارای هوش فردی؛ ورزشکاران، پیمانکاران و بازیگران دارای هوش بدنی؛ رده بندی کنندگان، بوم شناسان و دامپزشکان دارای هوش طبیعت گرا؛ روحانیان و فلاسفه دارای هوش وجودی و طراحان، معماران و رانندگان تاکسی، فضانوردان، خلبانان هواپیما و رانندگان اتومبیل های مسابقه و بدل کاران دارای هوش فضایی هستند.

کلیدواژه ها:

هوش فضائی ، تفکر سه بعدی ، دیداری تجسمی