تاثیر پرایمینگ با اسید جیبرلیک بر برخی صفات مورفوفیزیولوژیکی گیاهچه بذر سرخارگل درون پتری دیش و تحت تنش شوری

سرخارگل معروف به گل مخروطی بنفش از خانواده آستراسه بوده که گیاهی چند ساله و علفی است و بیشتر در شرق آمریکای شمالی یافت می شود. در سرخارگل بذر با توجه به بقای خود به عنوان یک گونه، مرحله مهمی در چرخه زندگی این گیاه دارد. این واحد پراکندگی گیاه بوده که پس از جوانه زدن قادر است در دوره بین بلوغ بذر و استقرار نسل بعدی به عنوان نهال زنده بماند. برای این بقا، دانه، عمدتا در حالت خشک، به خوبی مجهز است تا در دوره های طولانی از شرایط نامطلوب خود را حفظ کند. برای بهینه سازی جوانه زنی در طول زمان، بذر وارد حالت خواب می شود. از طرفی جیبرلین ها هورمون های رشد گیاهی هستند و اثرات مثبتی بر جوانه زنی بذر، ساقه دهی، شروع گلدهی و رشد گل و میوه به ویژه در شرایط تنش شوری که در اکثر خاک ها به چشم می خورد، دارند. بر همین اساس این پژوهش با هدف بررسی تاثیر تیمار با اسید جیبرلیک بر برخی صفات سرخارگل صورت گرفت و نتایج آن نشان داد که استفاده از شوری چهار دسی زیمنس بر متر و جیبرلیک اسید ۱۰۰ میلی گرم بر لیتر می تواند تاثیر مثبتی بر وزن تر و خشک گیاهچه و آنزیم های آنتی اکسیدانی (پرولین و کاتالاز) سرخارگل داشته باشد.

کلیدواژه ها:

سرخارگل ، خواب بذر ، وزن تر و خشک گیاهچه ، اسید جیبرلیک ، تنش شوری