بازنشستگی و نقش فرهنگی سالمندان در عصر طول عمر ۱۲۰ ساله

در عصر تغییرات سریع جمعیتی و پیشرفت های بیومدیکال، مفهوم سنتی بازنشستگی دچار تغییرات اساسی شده است. افزایش قابل توجه امید به زندگی که تخمین زده می شود به ۱۲۰ سال برسد؛، پارادایم جدیدی در سیاست گذاری اجتماعی و فرهنگی ایجاد کرده است. بر اساس نظریه سرمایه فرهنگ، سالخوردگی فعال و انتقال فرهنگی، این مطالعه به دنبال باز تعریف بازنشستگی در عصر عمر ۱۲۰ ساله و تحلیل نقش شهروندان سالمند در بهبود کیفیت زندگی و پایداری سیستم های اجتماعی است. با تحلیل تطبیقی داده های ثانویه بین المللی از ایران، ژاپن، سوئد، ایالات متحده و چین، نتایج نشان می دهند که مشارکت فعال بزرگسالان سالخورده در زندگی فرهنگی و اجتماعی به طور قابل توجهی با سلامت روان و رضایت کلی از زندگی آنها ارتباط دارد. همچنین، برخی خلاها در سیاست های بازنشستگی شناسایی شده اند که به نظر می رسد ناشی از نادیده گرفتن پتانسیل فرهنگی افراد مسن و سالخورده باشد و می تواند منجر به کاهش سرمایه اجتماعی شود. پیشنهاد می شود الگو های بازنشستگی با گرایش به نظام های چند مرحله ای و مشارکتی که ظرفیت های فرهنگی و بین نسلی سالمندان را به کار می گیرند، بازطراحی شوند. سیاست گذاران با توسعه زیرساخت های مشارکت فرهنگی ساختارمند می توانند سلامت سالمندان و انسجام اجتماعی را تضمین نمایند.

کلیدواژه ها:

طول عمر ۱۲۰ ساله ، بازنشستگی مشارکتی ، سرمایه فرهنگی ، انتقال فرهنگی ، سیاست گذاری تطبیقی ، سالمندی فعال