روش و بینش، در تاریخ نگاری مولف تاریخ سیستان

تاریخ سیستان، در تاریخ نگاری، با عنوان یکی از منابع مهم تاریخ محلی طبقه بندی می شود و در نگاهی فراتر، یکی از اولین تاریخ نگاری ایرانی- اسلامی نیز به شمار می آید. مشخصه اصلی تاریخ محلی، پیوند آن با یک عرصه جغرافیایی محدود است و روایت مندی، ویژگی اجتناب ناپذیر آن است که، کارکردهای آن، زمینه را برای دلالت معنایی و ساختاری فراهم می آورد. ازین روی، در نوشتار حاضر، با روش توصیفی- تحلیلی، درصد پاسخ گویی به این پرسش ها هستیم: منظر نگاه مولف به کدام طبقه از جامعه است؟ روش و بینش مولف تاریخ سیستان، در بیان حوادث تاریخی، تا چه اندازه تابع تاریخ نگاری سنتی ایرانی اسلامی (روایی) بوده است؟ یافته های پژوهش، نشان می دهد، افق دید مولف تاریخ سیستان در روایت پردازی،،فقط متوجه شرح حال فرادستان نبود. توجه به روابط علی و معلولی حاکم بر عناصر تاریخی و نشانه هایی چون خردگرایی،مسئول دانستن انسان در تغییر مسیر تحولات تاریخی و انتقاد از دگرگونی های اجتماعی و سیاسی جامعه سیستان آن روز، بیان می کند که، زبان روایی مولف تاریخ سیستان، ویژگی های خاص خود را دارد و از توانایی تجزیه و تحلیل، در برابر روایت های تاریخی نیز برخوردار بوده و از واقعه نگاری فراتر رفته است.

کلیدواژه ها:

روش ، بینش ، تاریخ نگاری محلی ، تاریخ سیستان