تبلور رابطه الهی در رساله اربعین جامی

متن رساله اربعین جامی یکی از متون عرفانی شاخص در ادبیات اسلامی است که با هدف بیان چهل حدیث نبوی، به زبان و بیانی آمیخته با عرفان و نثر فصیح نگاشته شده است؛ این اثر نه تنها حدیث نگاری بلکه میدان تاملات عرفانی جامی در باب رابطه خدا با انسان به شمار می رود. در این مقاله، با رویکردی تحلیلی-توصیفی جلوه های رابطه الهی در رساله اربعین موردبررسی قرارگرفته است؛ نتایج پژوهش نشان می دهد که جامی با بهره گیری از مضامین حدیثی، مفاهیم کلیدی عرفان اسلامی همچون عشق الهی، فنا، توکل، معرفت و قرب الی الله را به نحوی هنرمندانه تبیین می کند. او در این اثر، انسان را سالکی می بیند که در مسیر سلوک، از طریق تزکیه نفس و تهذیب باطن، به مقام وصال می رسد؛ رابطه الهی در این رساله نه امری انتزاعی، بلکه تجربه ای زنده و قابل وصول برای اهل دل ترسیم می شود؛ بدین ترتیب، رساله اربعین را می توان آیینه ای از تفکر عرفانی جامی در باب پیوند وجودی انسان با حقیقت مطلق دانست.

کلیدواژه ها:

جامی ، رساله اربعین ، عرفان اسلامی ، رابطه الهی