نگاهی به دو نمایشنامه ابزورد از منظر نظریه روانشناسی وجودی

نظریه روان شناسی وجودی، نظریه ای است که توسط اروین یالوم، با درهم آمیختن آموزه های فروید و اندیشمندان اگزیستانسیال، شکل گرفت. این نظریه به چهار مولفه اصلی مرگ، مسئولیت، تنهایی و معضل معنا می پردازد و نوع مواجهه انسان با این اضطراب ها را مورد بررسی قرار می دهد. در این مقاله به تحلیل این نظریه و بررسی چهار مولفه اصلی آن در دو اثر «بالابر غذا» از هارولد پینتر و «آخر بازی» از ساموئل بکت می پردازیم. در این دو اثر که در دسته آثار تئاتر ابزورد قرار می گیرند، مضامینی چون پوچی، تنهایی، بحران هویت و منفعل بودن انسان امروزی با خلق موقعیت های مرتبط به نمایش گذاشته می شود. در این مقاله تلاش می کنیم تا با رویکردی تطبیقی و تحلیلی به این دو اثر، بررسی کنیم که چگونه هر دو نویسنده با استفاده از ابزار زبان، فضا، سکوت ها و کنش شخصیت ها، وضعیت انسان در جهان بی معنا را برای خوانندگان خود به تصویر می کشند و چهار مولفه اصلی نظریه روانشناسی وجودی چگونه در این آثار نمود پیدا می کند و در خلق روایت به کمک نویسندگان می آید.

کلیدواژه ها:

روان شناسی وجودی ، اروین یالوم ، بالابر غذا ، آخر بازی ، اگزیستانسیالیسم