بررسی فعالیت های هیات های تبشیری در ایران عهد قاجار

یکی از رخداد هایی که در قرن سیزدهم هجری قمری همزمان با حکومت قاجار در ایران بوجود آمد، پدیده تبشیریان یا مبلغان مذهبی بودکه به آنان میسیونر و پادری نیز گفته می شد. تبشیریان یا مبشران، اعضای نهاد ها و انجمن های غیر دولتی بودند که بدون پیوند مستقیم با سفارتخانه های دولت های متبوع خود برای تبلیغ مسیحیت به کشور های دیگر از جمله ایران سفر می کردند. از زمان بوجود آمدن انجمن تبلیغی مسیحیت در انگلستان مقارن سال های آغازین قرن سیزدهم هجری قمری، جامعه ایران شاهد ورود مبلغان منفرد و وابسته به انجمن های تبلیغی بود. از زمان ورود هنری مارتین تا آخرین آن ها ژوزف ولف تقریبا ۱۲۲۶تا ۱۲۵۰ ه.ق. در فواصل کمتر از ده سال یک بار، مبلغی وابسته به انجمن های تبلیغی در ایران حضور داشتند. مبلغین مذهبی از شیوه پزشکی و تاسیس مدارس نوین برای پیشبرد اهداف خود استفاده می کنند. این پژوهش، تحقیقی توصیفی–تحلیلی و با شیوه نظری و متکی بر روش کتابخانه ای است که به بررسی این مساله می پردازد چه عللی سبب شد که هیات تبشیری در دوره قاجار به ایران روی آورند؟ نتایج پژوهش نشان می دهد که اگر چه نتوانستند به اهداف اصلی خود نائل آیند اما همین امر سبب تاسیس بیمارستان و مدارس جدید در ایران شد.

کلیدواژه ها:

هیات های تبشیری ، میسیونر ، مبلغ ، قاجار ، مسیحیت ، پادری