همزیستی انسان و هوش مصنوعی: از دستیارهای شخصی تا همکاران هوشمند

همزیستی بین انسان و هوش مصنوعی (AI) در حال گذار از یک پارادایم تعاملی ساده به یک رابطه مشارکتی عمیق است. این مقاله به بررسی این تحول اساسی می پردازد که در آن، هوش مصنوعی از نقش اولیه به عنوان یک دستیار شخصی منفعل، فراتر رفته و به یک همکار هوشمند و یکپارچه در حوزه های مختلف زندگی و کار تبدیل می شود. با استفاده از یک روش شناسی کیفی مبتنی بر تحلیل اسنادی و مرور نظام مند ادبیات، این پژوهش چارچوبی مفهومی برای درک ابعاد این گذار ارائه می دهد. یافته های ما نشان می دهد که این تکامل، وابسته به پیشرفت های کلیدی در فناوری هایی مانند مدل های زبانی بزرگ (LLMs)، یادگیری تقویتی (RL) و محاسبات مبتنی بر عامل است. این مقاله به تحلیل پیامدهای این تحول در سه حوزه کلیدی می پردازد: بهره وری و نوآوری در محیط های کاری، مسائل اخلاقی و اعتماد، و هویت و مهارت های انسانی. در نهایت، ما چالش های پیش رو از جمله شفافیت، سوگیری، و حفظ کنترل انسانی را شناسایی کرده و زمینه های پژوهشی آینده برای تسهیل یک همزیستی سودمند و عادلانه را پیشنهاد می کنیم.

کلیدواژه ها:

همزیستی انسان و هوش مصنوعی ، دستیارهای شخصی ، همکاران هوشمند ، مدل های زبانی بزرگ ، تعامل انسان و کامپیوتر (HCI) ، اخلاق هوش مصنوعی ، آینده کار.