اثر بخشی آموزش توانمند سازی روان شناختی بر سبک زندگی، خودکارآمدی، تاب آوری و امید به زندگی بازنشستگان شهرکرد

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثر بخشی آموزش توانمندسازی روان شناختی بر سبک زندگی، خودکارآمدی، تاب آوری و امید به زندگی بازنشستگان شهرکرد انجام شد. روش پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون و گروه آزمایش و گواه بود. جامعه ی آماری پژوهش شامل تمامی بازنشستگان عضو کانون بازنشستگان شهرکرد بودند. حجم نمونه شامل ۴۰ نفر از بازنشستگان واجد ملاکهای ورود بودند که با استفاده از نمونه گیری تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه هر گروه ۲۰ نفر قرار گرفتند. جهت گردآوری اطلاعات از پرسشنامه تاب آوری کانرز و دیویدسون (۲۰۰۳)، مقیاس سبک زندگی میلر و اسمیت (۱۹۹۸)، مقیاس خودکارآمدی شرر و همکاری (۱۹۸۲) و مقیاس امید به زندگی اسنایدر (۱۹۹۱) استفاده شد. همچنین برای تحلیل دادهها از نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ استفاده شد. نتایج حاکی از آن است که آموزش توانمندسازی روان شناختی بر سبک زندگی، خودکارآمدی، تاب آوری و امید به زندگی بازنشستگان تاثیر داشت (۰/۰۱> p) بر اساس شواهد به دست آمده از تجزیه و تحلیل آماری ۰/۷۹ از تغییرات ایجاد شده نمرات کل سبک زندگی، خودکارآمدی، تاب آوری و امید به زندگی ۶۰ درصد از تغییرات در ابعاد متغییر خودکار آمدی، ۰/۴۹ درصد از تغیرات در ابعاد متغییر تاب آوری، ۰/۲۷۰ درصد از تغیرات در ابعاد متغییر امید به زندگی توسط آموزش توانمندسازی روانشناختی تبیین میگردد.

کلیدواژه ها:

توانمندسازی روانشناختی ، سبک زندگی ، امید به زندگی ، تاب آوری ، خودکارآمدی