تاثیر مداخله توانبخشی مبتنی بر «خانواده» بر کیفیت زندگی معلول

همگام با پیشرفتهای علمی و صنعتی شدن جامعه، شیوع معلولیت نیز به فزونی است. زندگی مدرن از سویی زمینه بروز سوانح و حوادث معلولیت نیز رو به فزونی است. بنابراین امروزه بررسی و ارتقاء کیفیت زندگی در افراد معلول یکی از مهمترین اهداف برنامه های توانبخشی محسوب می شود. هدف از مطالعه حاضر بررسی تاثیر مداخله مراقبین آموزش دیده «توانبخشی مبتنی بر خانواده» در منزل معلول جسمی حرکتی شدید بر کیفیت زندگی وی است. روش تحقیق: این مطالعه مداخله ای به صورت شبه تجربی می باشد و بر روی ۲۵ معلول جسمی حرکتی شدید تحت پوشش مرکز جامع توانبخشی پویش به عنوان گروه مداخله یا آزمایش و ۲۵ معلول جسمی حرکتی شدید تحت پوشش بهزیستی که خدمات توانبخشی مبتنی بر خانواده را دریافت نمی کردند به عنوان گروه کنترل انجام شد. نمونه ها از طریق نمونه گیری ساده و در دسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه «کیفیت زندگی» بود که شامل ۸ خرده مقیاس می باشد. قسمت دیگر پرسشنامه مربوط به اطلاعات دموگرافیک شامل سن، جنس، وضعیت تاهل، سطح تحصیلات و شغل است. خدمات توانبخشی مبتنی بر خانواده طبق برنامه مرکز جامع توانبخشی پویش هفته ای ۳ روز هر روز به مدت ۱۵۰ دقیقه و به طول ۶ ماه بر روی گروه مداخله انجام شد. یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد که افرادی که از خدمات توانبخشی مبتنی بر خانواده بهره مند هستند، به طور قابل توجهی دارای وضعیت کیفیت زندگی بهتری هستند. بررسی نتایج این مطالعه، تاثیر قابل ملاحظه خدمات توانبخشی مبتنی بر خانواده را در ابعاد رضایت از زندگی، سلامت جسمانی، سلامت و آسایش روانی و روابط اجتماعی در زندگی معلولین نشان می دهد. نقش موثر خدمات ارایه شده در بهبود وضعیت کیفی زندگی افراد، بخصوص در ابعاد سلامت جسمانی و روابط اجتماعی، می تواند باعث مشارکت اجتماعی بیشتر این افراد در جامعه گردد و زمینه را برای بهبود وضعیت اشتغال و تحصیل آنها نیز فراهم کند.

کلیدواژه ها:

توانبخشی مبتنی بر خانواده ، معلولیت ، کیفیت زندگی ، مداخله توانبخشی ، معلولین