پیش بینی انعطاف پذیری شناختی براساس شدت خستگی و میزان فعالیت بدنی در دانشجویان ورزشکار

ورزش یکی از بهترین عوامل در ارتقاء سلامت در ابعاد، روانی، شناختی رفتاری است و می تواند به عادتی روزانه در زندگی انسان تبدیل شود؛ براین اساس پژوهش حاضر با هدف پیش بینی انعطاف پذیری شناختی براساس شدت خستگی و میزان فعالیت بدنی در دانشجویان ورزشکار انجام شده است. پژوهش حاضر از نوع توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش را تمامی دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد رشت در نیمسال دوم سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ را شامل گردید با توجه به نرم افزار تعیین حجم نمونه گیری Power با توان آزمون ۰.۹۵، آلفای ۰.۰۵ و اندازه اثر ۰.۱۰ تعداد ۲۰۰ دانشجوی رشته تربیت بدنی با روش نمونه گیری در دسترس به عنوان نمونه پژوهش انتخاب و پرسشنامه های انعطاف پذیری شناختی دنیس و وندروال (۲۰۱۰)، پرسشنامه فعالیت بدنی بک (۱۹۸۲) و پرسشنامه خستگی اسمتس (۱۹۹۶) را تکمیل نمودند. داده ها با نرم افزار spss۱۹ و با روش های آماری ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تجزیه و تحلیل شد. نتایج نشان داد در ابعاد فعالیت بدنی بین کار (۰.۰۵)، ورزش (۰.۰۱ > P) و اوقات فراغت (۰.۰۰۱ > P) با انعطاف پذیری شناختی رابطه مثبت معنی دار و بین شدت خستگی (۰.۰۱ > P) و انعطاف پذیری شناختی رابطه منفی و معنی دار وجود داشت. همچنین متغیرهای پژوهش ۲۷ درصد از واریانس انعطاف پذیری شناختی را پیش بینی کردند. با توجه به نتایج به دست آمده می توان گفت فعالیت بدنی عاملی جهت ارتقا و شدت خستگی عاملی برای کاهش انعطاف پذیری شناختی دانشجویان ورزشکار بود؛ لذا می توان با تمرکز بر نتایج پژوهش حاضر به افزایش سطح انعطاف پذیری شناختی در افراد ورزشکار پرداخت.

کلیدواژه ها:

انعطاف پذیری شناختی ، شدت خستگی ، فعالیت بدنی ، دانشجویان ورزشکار