پیش بینی الگوی استرس والدگری براساس عواطف خودآگاه شرم و گناه با نقش واسطه ای عملکرد

هدف از این پژوهش پیش بینی استرس والدگری براساس عواطف خودآگاه شرم و گناه با نقش واسطهای عملکرد خانواده در مادران دارای فرزند اوتیسم شهر تهران بود. جامعه آماری شامل تمامی مادران دارای فرزند اوتیسم شهر تهران بود که با روش نمونه گیری در دسترس ۲۰۰ نفر انتخاب شدند. پرسشنامه عواطف خودآگاه شرم و گناه (تانگنی (۲۰۰۰)، استرس والدگری (PSI-SF) و عملکرد خانواده (FAD) را تکمیل کردند. نتایج نشان داد که استرس والدگری با عواطف خودآگاه شرم و گناه با نقش میانجیگری عملکرد خانواده پیش بینی میشود. بنابراین این پژوهش بر این بصیرت میافزاید که مداخلات خانواده محور برای کودکان اوتیسم می توانند عواطف خودآگاه شرم و گناه که باعث افزایش استرس والدگری شده و بر عملکرد خانواده هم تاثیر دارند هدف قرار بگیرند.

کلیدواژه ها:

استرس والدگری ، عواطف شرم و گناه ، عملکرد خانواده ، اوتیسم