پیش بینی هیجان پذیری در تدریس بر اساس مهارتهای ارتباطی در آموزگاران

برخورداری معلمان از مهارتهای بیشتر که به طور مداوم در مدرسه و کلاس درس با دانش آموزانی متفاوت روبرو می شوند به آنها کمک می کند تا هیجان های خود را بهتر درک کنند و برخورد و واکنش مناسبی انجام دهند. هدف از پژوهش حاضر پیش بینی هیجان پذیری در تدریس بر اساس مهارتهای ارتباطی در آموزگاران بود. پژوهش از نوع کاربردی و توصیفی-همبستگی بود که به روش میدانی به جمع آوری اطلاعات پرداخته شد. جامعه آماری پژوهش شامل آموزگاران مدارس ابتدایی ماهدشت و محمد شهر واقع در ناحیه سه شهر کرج در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۱ بود. ۱۵۳ نفر به عنوان نمونه آماری بر حسب فرمول کوکران و به روش نمونه گیری خوشه ای انتخاب شدند و در پژوهش شرکت کردند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه های هیجان پذیری در تدریس ویلاویسنسیو (۲۰۱۰) و مهارتهای ارتباطی کوئین دام (۲۰۰۱) بود. هر آزمودنی دو پرسش نامه مدنظر را تکمیل کردند، سپس داده ها استخراج و با استفاده از آزمون رگرسیون چندمتغیره در محیط نرم افزار SPSS در سطح ۰/۰۵ مورد تحلیل آماری قرار گرفت. یافته ها نشان داد هیجان پذیری در تدریس بر اساس مهارتهای ارتباطی به طور معنی داری پیش بینی می شوند (۰/۰۵>P). بر این اساس می توان گفت که مهارتهای ارتباطی آموزگاران به عنوان عنصر مهم و کلیدی در کنترل هیجان در تدریس آنها به شمار می رود.

کلیدواژه ها:

هیجان پذیری در تدریس ، مهارتهای ارتباطی