مدل بهبود زیرساخت های حمل و نقل عمومی مبتنی بر آسیب شناسی منطبق بر ریاضیات تصمیم گیری (مطالعه موردی خیابان اصلی رجایی شهر)

یکی از ضرورت های جامعه انسانی، سیستم حمل و نقل است که در پویایی توسعه اجتماعی و اقتصادی نقش مهم و تعیین کننده ای دارد. لازم به ذکر است که حمل و نقل جز لایفک زندگی بشر امروزی بوده که لازم است به زیرساخت های آن توجه ویژه ای شود. با توجه به اهمیت این موضوع، در پژوهش حاضر یک مدل بهبود زیرساخت های حمل و نقل عمومی مبتنی بر آسیب شناسی در خیابان اصلی رجایی شهر طراحی شده است. به منظور پیاده سازی روش تحقیق پیشنهادی ابتدا طبق نظر کارشناسان و متخصصان حوزه حمل و نقل عمومی، عوامل موثر بر حمل و نقل عمومی استخراج شدند. نتایج حاکی از آن بود که عوامل موثر بر حمل و نقل عمومی در خیابان اصلی رجایی شهر شامل ۹ مورد می باشند که در دو گروه کلی شامل عوامل انسانی و عوامل مربوط به وسایل نقلیه قرار گرفته اند. به منظور بررسی و تایید این عوامل، پرسشنامه ای بر اساس این ۹ شاخص طراحی شد و پس از تایید روایی محتوا و صوری و پایایی در بین نمونه آماری توزیع گردید. به منظور بررسی شاخص ها با استفاده از روش های آماری ابتدا و ضعیف نرمال بودن داده ها بررسی شد که طبق نتایج، داده ها نرمال نمی باشند لذا به منظور بررسی همبستگی بین آنها از ضریب همبستگی اسپیرمن استفاده شد که نتایج حاکی از آن بود که هر دو دسته عوامل بر حمل و نقل عمومی در خیابان اصلی رجایی شهر موثرند.

کلیدواژه ها:

زیرساخت های حمل و نقل عمومی آسیب شناسی ، تصمیم گیری