اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت بر خود انتقادگری دانش آموزان با علائم اضطراب اجتماعی آکروفوبیا (شهر خرم آباد)

هدف تحقیق، اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت انتقاد از خود دانش آموزان با علائم اضطراب اجتماعی شهر خرم آباد بود. روش پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه خواهد بود. جامعه آماری پژوهش حاضر کلیه دانش آموزان ابتدایی با علایم اضطراب اجتماعی شهر خرم آباد در سال ۱۴۰۲ بودند. ۳۰ نفر با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس انتخاب خواهد گردید و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و گروه گواه (۱۵ نفر) تقسیم شدند. ابزار گردآوری اطلاعات پرسشنامه استاندارد انتقاد از خود دیویدسون و همکاران (۲۰۰۴) و پرسشنامه استاندارد اضطراب بک و استیر ۱۹۹۰ بود. آموزش بر اساس پروتکل شفقت درمانی طی ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ایی انجام شد. داده ها به دو روش توصیفی و استنباطی تحلیل شد. نتایج نشان داد که؛ شفقت درمانی بر مولفه های انتقاد از خود، بازسازی، تشویق به گفتگو در مورد مشکل ژرف اندیشی با توجه به مقدار ۰.۷۷۷ اثربخش بود. میزان اثربخشی درمان شفقت مبتنی بر خود، سرزنش ۱۱۳.۴۹ در سطح ۰.۰۱ (p) معنادار بود. همچنین نتایج آزمون های چهارگانه تحلیل کوواریانس چندمتغیری مربوط به تفاضل متغیرهای انتقاد از خود از لحاظ آماری معنادار بودند. درمان مبتنی بر شفقت حداقل از لحاظ یکی از متغیرها (انتقاد از خود) بر میانگین گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل در مرحله پس آزمون تاثیر داشته که میزان این تاثیر برابر با ۰.۸۵۸ است.

کلیدواژه ها:

شفقت درمانی ، اضطراب ، انتقاد از خود ، دانش آموزان ، اضطراب اجتماعی