تحلیل تجارب پرستاران از فرسودگی شغلی در دوران بحران های بهداشتی پسا کرونا

با شیوع همه گیری کووید-۱۹، نظام های سلامت در سراسر جهان با فشارهای بی سابقه ای مواجه شدند که بیشترین بار آن بر دوش پرستاران به عنوان خط مقدم مراقبت های بهداشتی قرار گرفت. در پی این بحران، مسئله فرسودگی شغلی به عنوان یکی از جدی ترین چالش های حرفه ای پرستاران مطرح شد. هدف این پژوهش، تحلیل تجارب زیسته پرستاران از فرسودگی شغلی در دوران بحران های بهداشتی پسا کرونا و شناسایی عوامل تشدید یا کاهش دهنده این پدیده بود. این مطالعه با روش کیفی و رویکرد پدیدارشناسی انجام شد. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۱۵ پرستار از مراکز درمانی مختلف در مناطق درگیر کرونا گردآوری و با استفاده از روش تحلیل مضمون بررسی گردید. یافته ها نشان داد که عوامل سازمانی از جمله کمبود نیروی انسانی، افزایش حجم کار، عدم حمایت روانی و فقدان امنیت شغلی، نقش موثری در تشدید احساس فرسودگی داشتند. در مقابل، تجربه همدلی بیماران، حمایت همکاران، و شرکت در جلسات مشاوره روانی از عوامل محافظت کننده گزارش شدند. نتیجه گیری پژوهش بیانگر آن است که فرسودگی شغلی در دوران پسا کرونا نه تنها تداوم یافته، بلکه در برخی موارد تشدید شده است و برای مقابله با آن، برنامه ریزی های سازمانی و روان شناختی ضروری است. بر اساس یافته ها، پیشنهاد می شود سیاست گذاران حوزه سلامت با تمرکز بر بهبود شرایط کاری، کاهش فشارهای شغلی و ارتقاء حمایت های روانی، زمینه ارتقاء سلامت روان و کیفیت عملکرد پرستاران را فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

فرسودگی شغلی ، پرستاران ، پسا کرونا ، سلامت روان ، تجارب زیسته