تاثیر درمان مبتنی بر طرحواره بر کاهش افسردگی زنان مطلقه

هدف این پژوهش بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر طرحواره بر کاهش نشانه های افسردگی در زنان دارای تجربه طلاق بود. فرضیه اصلی پژوهش این بود که درمان مبتنی بر طرحواره می تواند به طور معناداری نشانه های افسردگی را در این گروه کاهش دهد. مطالعه حاضر از نوع نیمه تجربی با پیش آزمون و پس آزمون بود. جامعه آماری شامل کلیه زنان مطلقه شهر شهرضا در سال ۱۴۰۳ بود که از میان آن ها، ۳۰ نفر با استفاده از نمونه گیری هدفمند انتخاب و به دو گروه آزمایش و گواه (هر گروه ۱۵ نفر) تقسیم شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه افسردگی بک (۱۹۶۵) بود که در مرحله پیش آزمون برای هر دو گروه اجرا شد. گروه آزمایش ۱۰ جلسه درمان مبتنی بر طرحواره یانگ (۱۹۹۰) دریافت کرد، در حالی که گروه گواه هیچ مداخله ای دریافت نکرد. پس از اتمام جلسات، پس آزمون با همان پرسشنامه اجرا شد. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس در نرم افزار SPSS نسخه ۲۴ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که درمان مبتنی بر طرحواره به طور معناداری (p<۰.۰۵) نشانه های افسردگی را در گروه آزمایش کاهش داد. میانگین نمرات افسردگی در گروه آزمایش در مقایسه با گروه گواه به طور قابل توجهی پایین تر بود، که نشان دهنده اثربخشی این مداخله در کاهش احساس غمگینی، ناامیدی و بی ارزشی در زنان مطلقه است. این یافته ها حاکی از آن است که درمان مبتنی بر طرحواره با تمرکز بر اصلاح الگوهای ناسازگار شناختی و هیجانی، می تواند به عنوان یک رویکرد موثر در کاهش نشانه های افسردگی در زنان مطلقه مورد استفاده قرار گیرد. این مداخله با تقویت خودآگاهی هیجانی و بازسازی باورهای منفی، به بهبود سلامت روان این گروه کمک می کند. پیشنهاد می شود این رویکرد در برنامه های مشاوره ای مراکز حمایتی برای زنان مطلقه گنجانده شود تا اثرات مثبت آن در کاهش آسیب های روان شناختی ناشی از طلاق تقویت گردد.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر طرحواره ، افسردگی ، زنان مطلقه ، سلامت روان.