بررسی کیفیت محیط زندگی با توجه به تاثیر رویکرد بیوفیلیک در محیط های مسکونی

امروزه با توجه به افزایش جمعیت و ساختار جدید شهرنشینی به صورت آپارتمان، افراد در محیط های خشک و بی روح زندگی می کنند که طبق تحقیقات سرانه فضای سبز و سرانه زندگی نسبت به آمارهای جهانی در ایران پایین است. این امر باعث ایجاد سندروم های ساختمانی در ساکنین می شود. همچنین در محیط مسکونی نیازها در دو حیطه مادی و معنوی در مراتبی از رده کمی، نیاز به تامین سرپناه توسط محیط مسکونی؛ تا رده های کیفی نیاز به احساس امنیت کالبدی و روانی، نیاز به احساس تعلق به جمع همسایگان، نیاز به ایجاد فرصت های فضایی برای خلاقیت و امکان آزادی انتخاب برای فعالیت در فضاهای مسکونی و نیاز به زیبایی صوری و فرمال اجزاء سازنده محیط مسکونی تعریف می گردد. این مواردی است که به جدیت در بحث محیط زندگی با کیفیت مطرح است. وجود طبیعت و گیاهان عاملی موثر در سلامت جسمی و روانی انسان است که با از بین بردن آنها، کاهش مشکلات امروزی انسان دشوار خواهد بود. تلاش های معماری آن برای بهبود کیفیت زندگی انسان در فضاهای مسکونی در حال انجام است. رابطه انسان با محیط خود تابعی از سیستم های حسی متعدد وی است و امروزه تصویر ناخودآگاه فرد از خود با واکنش های اجزا و قسمت های حواس در یک محیط بزرگ ساخته شکل می گیرد. هدف از این پژوهش بررسی و مطالعه در مورد کیفیت محیط زندگی ساکنین با توجه به رویکرد بیوفیلیک است که روش تحقیق آن به صورت کیفی-تحلیلی است. طبق نتایج و یافته های بدست آمده مولفه های کیفیت محیط زندگی و رویکرد بیوفیلیک در جریان بهبود زندگی ساکنان در محیط های مسکونی نقش بسار مهمی را ایفا می کنند، حس سرزندگی و حس زیست پذیری و کاهش سندروم های ساختمانی بخشی از بهبود روابط انسان با طبیعت که این امر افزایش کیفیت محیط زندگی را به دنبال دارد.

کلیدواژه ها:

کیفیت محیط زندگی ، بیوفیلیک ، مسکن