بررسی تاثیر معماری بدون دیوار بر افزایش حس تعلق کودکان در مهدکودک های شهر مشهد

در این تحقیق به بررسی تاثیر معماری بدون دیوار بر افزایش حس تعلق کودکان در مهدکودک های شهر مشهد می پردازیم. طراحی داخلی مهدکودک با تاکید بر خلق فضاهای باز و نیمه باز جهت ایجاد حس تعلق به فضا، یک موضوع بسیار مهم است که اهمیت زیادی در ارتقای کیفیت آموزش وپرورش دارد. این موضوع به عنوان یک عنصر کلیدی در طراحی مهدکودک ها، تاثیر بسیاری بر توسعه و رشد کودکان دارد. هدف اصلی این پژوهش ارائه راهکارهایی برای طراحی داخلی مهدکودک با تاکید بر معماری بدون دیوار در راستای حس تعلق به مکان است. فضاهای باز و نیمه باز در فضای مهدکودک، به کودکان این امکان را می دهد تا با محیط های خارجی و طبیعت پیرامون خود ارتباط برقرار کنند. این ارتباط باعث افزایش حس تعلق و ارتباط کودک با محیط اطراف خود می شود. منظور از طرح و اجرای محیط مناسب برای کودکان، فراهم نمودن بستر و عاملی موثر، جهت تحقق قابلیت های بالقوه وجودی برای شناختن وجوه شخصیتی و جسمی و تامین رشد کامل آنان است ازاین رو، طراحی داخلی مهدکودک با تاکید بر خلق فضای باز و نیمه باز برای ایجاد حس تعلق به مکان، موضوعی است که بسیار حائز اهمیت بوده و نقش مهمی در رشد و توسعه سلامت کودکان دارد. توجه به شاخصه های عملکردی و اصول و مبانی زیبایی شناختی در طراحی فضاهای کالبدی آموزشی علاوه بر پاسخ گویی به نیازهای روحی و جسمی کاربران، موجب شکوفایی و پرورش استعدادها و شکوفایی خلاقیت آن ها خواهد شد؛ لذا برخورداری از فضاهای آموزشی مناسب و مطلوب یکی از راهکارهای موثر در بهره بری بیشتر از سرمایه های مادی و انسانی می باشد.

کلیدواژه ها:

مهدکودک ، معماری بدون دیوار ، حس تعلق ، کودکان