بررسی تاثیر برنامه ریزی شهری در جذب منابع پایدار مالی برای توسعه و بهبود زیرساختهای شهری

رشد سریع شهرنشینی در دهه های اخیر افزایش نیاز شهروندان به خدمات عمومی توسعه زیرساختها، و ارتقای کیفیت زندگی را به یک اولویت اصلی در مدیریت شهری تبدیل کرده است. در چنین شرایطی تامین منابع مالی پایدار برای شهرداریها به چالشی اساسی و مداوم بدل شده است. این پژوهش با هدف بررسی نقش و تاثیر برنامه ریزی شهری در جذب منابع مالی پایدار و همچنین چگونگی استفاده از این منابع در توسعه و بهبود زیرساختهای شهری انجام شده است. یافتههای این مطالعه نشان میدهد که برنامه ریزی شهری در صورتی که به صورت یکپارچه، مشارکتی، و مبتنی بر شواهد انجام شود میتواند به عنوان ابزار قدرتمندی در مدیریت و هدایت منابع مالی عمل کند. به ویژه طراحی کارآمد کاربری اراضی، پیش بینی کارکردهای اقتصادی در بافتهای شهری تعیین اولویتهای سرمایه گذاری، و تسهیل شرایط برای مشارکت بخش خصوصی از طریق برنامه ریزی هوشمندانه شهری میتواند منابع مالی باثبات و بلندمدت را برای شهرداریها به همراه داشته باشد مطالعه موردی کلان شهرهای ایران نشان داد که نبود برنامه ریزی مالی منسجم، ضعف در نظام شفافیت بودجه ای و اتکای افراطی به منابع ناپایدار نظیر فروش تراکم و کمکهای دولتی، مانع شکل گیری زیرساخت های پایدار شهری میشود در مقابل شهرهایی که دارای نقشههای راه بلندمدت توسعه شهری هستند و از ابزارهایی چون اوراق مشارکت صندوقهای سرمایه گذاری ،شهری و سیاست گذاری مالی محلی بهره میبرند، توانسته اند ساختار مالی خود را تقویت و مشارکت سرمایه گذاران بخش خصوصی را جلب نمایند این پژوهش بر اهمیت نهادینه سازی برنامه ریزی شهری به عنوان راهبردی محوری در مدیریت مالی شهرداریها تاکید دارد و پیشنهاد میدهد که برای تحقق پایداری ،مالی رویکردهای توسعه ،محور مشارکتی و مبتنی بر فناوری در نظام برنامه ریزی شهری ایران تقویت شوند.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی شهری منابع مالی ، پایدار شهرداری ، زیر ساختهای شهری ، توسعه پایدار ، مشارکت عمومی ، خصوصی