مقایسه تاثیر آموزش انگیزش تحصیلی و راهبردهای کمک خواهی بر التزام تحصیلی دانش آموزان با کنترل هدف عملکردگرا

پژوهش حاضر، با هدف مقایسه تاثیر آموزش انگیزش تحصیلی­ و راهبردهای کمک­خواهی بر التزام تحصیلی دانش آموزان دوره متوسطه با کنترل هدف عملکردگرا انجام شد. روش پژوهش، از نوع آزمایشی میدانی با طرح گروه گواه گسترده و شامل دو گروه آزمایشی و یک گروه گواه بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش­آموزان پایه­ نهم دبیرستان های پسرانه نواحی ۱ و ۲ شهر زاهدان به تعداد ۵۱۶۹ نفر در سال تحصیلی۱۴۰۰-۱۳۹۹ بود که تعداد ۶۰ دانش­آموز به روش نمونه­گیری تصادفی چند مرحله­ای در سه گروه ۲۰ نفری (دو گروه آزمایشی و یک گروه گواه) گمارده شدند و در پیش آزمون و پس آزمون به مقیاس التزام تحصیلی ریو و تسنگ (۲۰۱۱) و در پیش­آزمون به پرسشنامه هدف های پیشرفت الیوت و مک گریگور (۲۰۰۱) (هدف عملکردگرا) پاسخ دادند. تجزیه و تحلیل داده­ها با نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ و آزمون های کوواریانس تک متغیره و مقایسه زوجی بنفرونی انجام شد. یافته ها نشان داد که روش آموزش انگیزش تحصیلی بر التزام تحصیلی دانش­آموزان با کنترل هدف عملکردگرا تاثیر معنی­دار (۰۵/۰ > p) دارد، ولی راهبردهای کمک­خواهی بر التزام تحصیلی با کنترل هدف عملکردگرا تاثیر معنی­داری نداشت. با توجه به یافته ها، آموزش انگیزش تحصیلی باعث می­شود که دانش­آموزان در تکالیف آموزشی التزام بیشتری داشته باشند و با فعالیت و مشارکت بیشتر در تکالیف درسی به موفقیت تحصیلی برسند.

کلیدواژه ها:

آموزش انگیزش تحصیلی ، راهبردهای کمک خواهی ، التزام تحصیلی ، هدف عملکردگرا