نقش و تاثیرتوحید در حکمرانی

توحید فقط باورذهنی به وحدت خداوند به مثابه مبدا متعالی درعالم و فقدان شریک برای وی نیست؛ بلکه توحید دربردارندە آگاهیها دانستینهایی است که تکلیف ها، وظیفه ها، و مسئولیت هایی رامتوجه انسان میکند.هرحکم و قانون یا دستوری که ضدتوحید است یا توحید درآن کمرنگ است قطعا ازاسلام نیست، چون توحید همچون روحی درکالبد تمام مقررات اسلامی، چه دراصول و چه درفروع، حضور دارد.توحید ربوبی یعنی خداوند تدبیر امور مردم و همه موجودات هستی را عهده دار است، باور به توحید تشریعی، اعتقاد به قرارگرفتن بایسته های رفتاری و قانون گذاری درگرو قوانین الهی، لازمه اش، باوربه حاکمیت الهی درتحقق این قوانین درجامعه درقالب انتصاب جانشینانی با ویژگی های خاص است و چون حاکمیت انحصاری از آن خداوند و جانشینان وی درزمین است می بایست به توحید دراطاعت ازقوانین و فرامین ختم شود. هدف ازتوحید درقانون گذاری و ولایت الهی جزبه واسطه التزام واطاعت مردم میسر نمی شود؛ بلکه توجه به قانون گذاری و حاکمیت با عدم ملاحظه اطاعت مردم لغو خواهد شد.براساس اصل مساوات انسان ها نسبت به یکدیگر دراموال و نفوذ و سایر شئون زندگی انسانی یکسان اند و از الزام کسی به اطاعت از دیگران و تا وقتی دلیلی بر این الزام وجود نداشته باشد جایز نیست.باور به توحید در حاکمیت خداوند مستدعی خطاب به همه شهروندان و نه مومنان به تنهایی و ملاحظه نیازهای آنان و تلاش درراهبری آنان به سوی سعادت در قبال ایجاد قوانین سعادت بخش و الهی است.فهم همه جانبه توحید مقتضی مراعات مساوات بین همه شهروندان در برابر قانون است؛ چنان که منطقه توحید ضابطه مندی نظام اسلامی است شایسته سالاری و لغو و هرگونه رانت خواری است.

کلیدواژه ها:

"توحید" ، "حکمرانی" ، "توحید ربوبی" ، " توحید در تشریع" ، "توحید در حاکمیت" ، " توحید در اطاعت"