بررسی مفهوم خودشکوفایی در شخصیت سیاوش بر اساس روایت شاهنامه فردوسی

در میان شخصیتهای اسطوره ای شاهنامه، سیاوش به عنوان نمادی از کمال اخلاقی و روحی، جایگاه ویژه ای دارد. او در باور عامه ی تبارهای ایرانی نماد پاکی و موجودیتی نیمه بشری و نیمه مینوی بوده است و در پهنه ی وسیعی از آسیای میانه و آسیای غربی از اعصار، باستان آیین های ستایش و و گرامی داشته و سوگواری سیاوش در میان مردمان ایرانی، رایج بوده است. این مقاله با رویکردی تحلیلی روان شناختی، مفهوم «خودشکوفایی» را در شخصیت سیاوش مورد بررسی قرار می دهد. هدف اصلی پژوهش، شناسایی ویژگی ها و رفتارهایی است که نشان دهنده حرکت سیاوش به سمت تحقق خود و رسیدن به بالاترین سطح رشد انسانی است. روش این تحقیق توصیفی-تحلیلی است و متکی بر واکاوی داستان سیاوش در شاهنامه و تطبیق آن با مبانی نظری روان شناسی انسان گرا است. در این راستا، بر مولفه هایی چون خودآگاهی، صداقت، مسئولیت پذیری، شجاعت و خلاقیت در تصمیمات و رفتارهای سیاوش مورد توجه قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

سیاوش ، شاهنامه فردوسی ، خودشکوفایی ، روان شناسی انسان گرا ، آبراهام مزلو