بازتاب مسائل اجتماعی و انگاره های بومی در آثار غلامرضا کبیری

ادبیات بومی مجموعه ای از عناصر فرهنگی مذهبی است که در پی نشان دادن شیوه ی زیست ملتی معین است. غلامرضا کبیری از شاعران بومی سرای مازندرانی است که اشعار بسیاری در حیطه ی زبان مازندرانی و نیز فارسی سروده است. از ویژگی های برجسته ی اشعار وی ارائه ی تصویری زنده از مولفه های اقلیمی و بومی مازندران در همه جای اشعارش میباشد. شایان ذکر است که مراد از بومی گرایی در این تحقیق عناصر بومی در گستره ی استان مازندران خصوصا شهرستان ساری و در معنای عام آن است. هدف این پژوهش که به روش توصیفی- تحلیلی صورت گرفته است، شناخت دقیق تر زمانه و زندگی استاد کبیری و نیز میزان حضور انگارههای بومی در اشعار وی میباشد. در نهایت پس از بررسی عناصر بومی در بخشهایی مانند؛ عناصر طبیعی و اقلیمی»، «حیوانات و پرندگان بومی مراسمات و آیینهای بومی»، و نیز «مشاغل بومی»، مشخص شد که اشعار این شاعر بومی گرای مازندرانی علاوه بر طبیعت گرایی که پایه و اساس سروده هایش را میسازند روابط بیرونی جامعه ی روستایی یا شبانی عشق و پندهای حکیمانه را نیز در بر می گیرد.

کلیدواژه ها:

انگارههای بومی ، مازندران ، شعر ، ساری ، غلامرضا کبیری