جستاری بر صلح جویی و جنگ جویی زنان در شاهنامه و مهابهاراتا

مراد از اخلاق مجموعه هنجارها و ارزشهای - رفتاری یا منشی است که آدمی باید با اختیار و اراده در جان خویش ایجاد کند. برای رسیدن به شناختی درست از خواسته های جمعی و و آرزوهای پنهان هر ملت و بررسی رویکردش به بنیادی ترین مسائل انسانی و اخلاقی میتوان اسطوره هایش را در بوته نقد و ارزیابی نهاد اساطیر ایران و هند بی گمان از نغزترین و ژرف ترین اساطیر تاریخ بشر هستند. امور اخلاقی و گزاره های مطرح شده در این دو اثر طیف گسترده ای را در بر می گیرد که هم شامل اخلاقیات کلی و عمومی که در مورد تک تک افراد بشر در هر زمان و هر مکان و هر شرایطی صدق می کند و هم شامل اخلاقیات طبقات و اصناف گوناگون اجتماع میشود. در این پژوهش برآنیم بر دو موضوع صلح طلبی و جنگجویی در نظام اخلاقی زنان در دو اثر اساطیری شاهنامه فردوسی و مهابهاراتا بیاس بپردازیم. نتایج نشان داد که، زنان در مهابهاراتا با دلایلی نه چندان مهم و کم اهمیت نسبت به زنان در شاهنامه جنگ طلب و آتش افروز میباشند و زنان شاهنامه جنگاوری و گردی سرتر از زنان مهابهاراتا ظاهر گشته اند. همچنین تعداد زنان صلح جو در شاهنامه به مراتب بیشتر از تعداد زنان صلح طلب در مهابهاراتا میباشد استفاده از نیروی معنوی یا نفرین نمودن در بین زنان مهابهاراتا بیشتر از شاهنامه به چشم می خورد.

کلیدواژه ها:

حماسه ، صلح طلبی ، جنگ جویی ، شاهنامه ، مهابهاراتا