نقدی بر نظریه روانکاوی زیگموند فروید

چند دهه است که نقد ادبی بر پایه نظریه های نقد ادبی غربی در مملکت ما رواج یافته و کل محتوای مجلات ادبی را در بر گرفته و به مهمترین طریقه ارائه پژوهشهای دانشگاهی رشته ادبیات فارسی تبدیل شده است. ما در اینجا مبانی و اصول نظریه روانکاوی فروید را به روش توصیفی-تحلیلی، مورد بررسی قرار داده و نشان داده ایم که برخلاف نظر فروید چیزی به نام «ناخودآگاه وجود ندارد. رویا امری ماوراء طبیعی است و در آینده تحقق می پذیرد و هیچ ربطی به خواست و آرزوی فرد ندارد. تقسیم ساختار ذهن به سه قسمت «نهاد (اید)»، «خود (ایگو)» و «فراخود سوپر ایگو اگر چه شباهتی با واقعیت دارد و تقریبا بر نفس اماره»، «نفس لوامه» و «نفس ناطقه» قابل تطبیق است، فروید ماهیت و خواص آنها را درست نشناخته است. مراحل رشد شخصیت کودک به ترتیبی که فروید می گوید، از اساس مهمل است و «عقده ادیپ فرویدی یکی از سخافتهای عقل اوست. بنابراین ،فروید نه یک فیلسوف و نه یک روانشناس بزرگ بلکه یک بیمار روان نژند بوده که تنشها و توهمات بیمارگونه خود را گستاخانه به نام علم انتشار داده است.

کلیدواژه ها:

فروید ، روانکاوی ، تعبیر رویا ، ناخودآگاه ، عقده ادیپ