نقش معاد در تکامل بشریت و حاکمیت از منظر قرآن و نهج البلاغه

یکی از بنیادی ترین باورهای دینی ، باور و اعتقاد به ((معاد)) و حسابرسی پس از مرگ است . اعتقاد به حسابرسی پس از مرگ ، از جمله باورهایی است که تاثیر بسزایی در سبک زندگی انسان معاد باور دارد اعتقاد به معاد ، دیدگاه و نگرش انسان را به زندگی این دنیا تغییر داده و آن را ابزاری در جهت رسیدن به اهداف والای انسانی و رسیدن به زندگی همیشگی و سعادتمندانه قرار می دهد. این باور دینی ، آثار بسیار سازنده و مثبتی در زندگی فردی ، خانوادگی و اجتماعی انسان بر و زمینه را برای تربیت نفوس انسانی فراهم میسازد و پشتوانه نیرومندی برای احساس مسئولیت و پذیرفتن محدودیت های رفتاری و خود داری از ظلم و ستم و فساد و گناه است همانطور که در طول ادوار شاهد آن در سیره ی حضرت علی علیه السلام در مقام یک انسان و حتی در مقام حاکم جامعه ی اسلامی هستیم . همچنین نقش بسزایی در هدایت جامعه به سوی رشد و تکامل او در مسیر سعادت و رستگاری دارد. این نوشتار با بهره گیری از آیات قران و سیره ی علوی ، راهکارهای عملی به منظور نهادینه کردن معاد باوری در زمینه رشد و تکامل انسان و حاکمیت ، با روش توصیفی ، تحلیلی ارائه شده است. نتیجه حاصله مقایسه ی دنیا و آخرت ، تهذیب نفس ، اخلاص در همه امور و استفاده از فرصت ها و ترک تعلقات دنیوی ، به منظور نهادینه کردن معادباوری انسان در جامعه و سپس تاثیر پذیری حکام از آن می باشد و نهایتا احساس مسئولیت حکام و آماده باش دائمی به عنوان انسانی در لباس خدمت با اعتقاد به معاد از مهمترین ثمرات کار پژوهشی موجود می باشد .

کلیدواژه ها:

معاد ، حاکمیت ، احساس مسئولیت ، تکامل ، بشیریت ، نهج البلاغه