ارزیابی پایداری اجتماعی برنامه های ورزش همگانی در مناطق روستایی: مطالعه ای بر طرحهای بومی اجراشده در ایران

هدف از پژوهش حاضر بررسی پایداری اجتماعی برنامه های ورزش همگانی اجرا شده در مناطق روستایی ایران است. با توجه به نقش ورزش در ارتقای انسجام اجتماعی سلامت روان و افزایش مشارکت اجتماعی ارزیابی پیامدهای اجتماعی این برنامه ها ضرورتی انکارناپذیر است. روش تحقیق حاضر، توصیفی-تحلیلی از نوع ارزیابی برنامه است که با استفاده از پرسشنامه های استاندارد و مصاحبه نیمه ساختاریافته دادهها از سه استان دارای سابقه اجرای طرح خانه ورزش روستایی گردآوری شد. جامعه آماری پژوهش شامل ساکنان، مربیان و اعضای شورا و دهیاری روستاهای منتخب بوده است. تحلیل داده ها با استفاده از آزمونهای آماری T و ANOVA انجام شد. یافته ها نشان داد که اجرای برنامه های ورزش همگانی در بسیاری از روستاها با افزایش سطح اعتماد اجتماعی تعامل میان نسلی، رضایت از خدمات ورزشی و مشارکت داوطلبانه همراه بوده است، اما در برخی مناطق به دلیل نبود پیوست فرهنگی و مشارکت محلی اثر بخشی محدودی داشته اند. در نهایت پیشنهادهایی برای تقویت پایداری اجتماعی از طریق طراحی مداخلات مشارکتی آموزش داوطلبان محلی، و توسعه زیرساخت های فرهنگی ارائه شد.

کلیدواژه ها:

پایداری اجتماعی ورزش همگانی مناطق روستایی ارزیابی برنامه ، انسجام اجتماعی