کاربرد حسگرهای پوشیدنی در ارزیابی و پیشبینی آسیبهای حرکتی-عضلانی

آسیبهای اسکلتی عضلانی (MSDS بار سنگینی را بر سلامت عمومی و اقتصاد جوامع تحمیل می کنند. روش های سنتی ارزیابی ریسک و تشخیص MSDS اغلب دارای محدودیت هایی هستند که مانع از شناسایی زودهنگام و مداخلات پیشگیرانه موثر می شوند. با این حال، پیشرفتهای اخیر در تکنولوژی های پوشیدنی رویکردهای نوینی را برای پایش عینی و پیوسته حرکات و فیزیولوژی بدن ارائه کرده اند. این مقاله به بررسی کاربردهای کنونی و پتانسیل آینده تکنولوژی های پوشیدنی در پایش و پیش بینی MSDS می پردازد. ما مکانیسم های جمع آوری داده ها توسط حسگرهای مختلف (مانند IMUها، sEMG، حسگرهای فشار)، نقش هوش مصنوعی در تحلیل این داده ها برای شناسایی الگوهای پرخطر، و کاربردهای بالینی و شغلی این فناوری ها را مورد بحث قرار می دهیم. چالش های مربوط به دقت، حریم، و پذیرش کاربر نیز بررسی خواهند شد. در نهایت نتیجه گیری بر پتانسیل تحول آفرین تکنولوژی های پوشیدنی در ارتقاء سلامت اسکلتی عضلانی و پیشگیری از آسیب تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

تکنولوژی های پوشیدنی ، آسیبهای اسکلتی عضلانی ، پایش ، پیش بینی ، هوش مصنوعی