مکانیسم های فیزیولوژیکی پاسخ عضله اسکلتی به تحریک ارتعاشی

تحریک ویبراسیونی عضلات اسکلتی به عنوان یک روش نوین در تمرین و توان بخشی اثرات فیزیولوژیکی گسترده ای از جمله افزایش جریان خون فعال سازی پاسخهای عصبی عضلانی تنظیم مسیرهای بیوشیمیایی و ترشح هورمونها دارد. این تحریک از طریق فعال سازی دوکهای عضلانی، رفلکس کششی، مسیرهای آفرانتی و افزایش تحریک قشر حرکتی، به بهبود قدرت، کنترل حرکتی و عملکرد عضله کمک میکند همچنین با تاثیر بر مسیرهای سیگنال دهی مانند ۱-IGF و MAPK در رشد عضله و جلوگیری از آتروفی موثر است. یافته ها نشان میدهند که نوع فرکانس و دامنه ارتعاش نقش مهمی در تعیین نوع پاسخ عضله دارند و میتوانند در بازتوانی سالمندان افراد مبتلا به اسپاستیسیته و کاهش عملکرد عضلانی موثر واقع شوند.

کلیدواژه ها:

تحریک ویبراسیونی عضله اسکلتی ، رفلکس کششی ، مسیرهای بیوشیمیایی ، پاسخ هورمونی