رابطه بین خودکارآمدی تحصیلی و انگیزش درونی دانش آموزان
محل انتشار: دومین همایش ملی علوم انسانی با رویکرد نوین و اولین همایش بین المللی پژوهشی فرهنگیان نوین
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 162
فایل این مقاله در 20 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
HCWNT02_2114
تاریخ نمایه سازی: 11 مهر 1404
چکیده مقاله:
خودکارآمدی تحصیلی به عنوان باور فرد نسبت به توانایی هایش در انجام وظایف آموزشی، نقشی بنیادین در عملکرد و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان ایفا می کند. این سازه روان شناختی نه تنها بر انتخاب اهداف یادگیری اثرگذار است، بلکه بر میزان تلاش، پایداری در برابر چالش ها و سطح انگیزش درونی نیز تاثیر عمیقی دارد. انگیزش درونی به عنوان گرایش فرد برای یادگیری به دلیل علاقه و لذت ذاتی از فرایند یادگیری، عامل مهمی در پایداری و موفقیت تحصیلی محسوب می شود. تحقیقات متعدد نشان داده اند که بین خودکارآمدی تحصیلی و انگیزش درونی رابطه ای مثبت و معنادار وجود دارد. دانش آموزانی که از خودکارآمدی بالاتری برخوردارند، در هنگام مواجهه با دشواری ها احساس توانمندی بیشتری دارند و این امر آنان را به جستجوی یادگیری عمیق تر و مستقل تر سوق می دهد. برعکس، ضعف در خودکارآمدی ممکن است منجر به کاهش علاقه، اجتناب از تلاش و اتکای بیش از حد به انگیزش بیرونی شود. از منظر نظریه شناختی-اجتماعی بندورا، خودکارآمدی نقش تنظیم کننده ای در رفتارهای یادگیری دارد و می تواند سطح انگیزش درونی را به صورت مستقیم تحت تاثیر قرار دهد. این رابطه متقابل در بستر آموزشی اهمیت زیادی دارد، زیرا مدارس محیطی هستند که در آن باورهای خودکارآمدی و انگیزش دانش آموزان شکل می گیرند و تقویت یا تضعیف می شوند. یافته های پژوهش های میدانی حاکی از آن است که افزایش تجارب موفقیت آمیز، حمایت معلمان، و بازخوردهای مثبت، می تواند خودکارآمدی را ارتقا دهد و در نتیجه انگیزش درونی نیز تقویت شود. در مقابل، شکست های مکرر یا بازخوردهای منفی می تواند چرخه ای معیوب ایجاد کند که منجر به کاهش هر دو متغیر شود. بنابراین، درک رابطه بین این دو سازه روان شناختی برای طراحی مداخلات آموزشی و روانی موثر ضروری است. چنین مداخلاتی می تواند از طریق آموزش مهارت های خودنظم دهی، ارائه فرصت های موفقیت و تشویق به استقلال یادگیری، به افزایش همزمان خودکارآمدی و انگیزش درونی منجر شود. در نهایت، می توان نتیجه گرفت که خودکارآمدی تحصیلی و انگیزش درونی دو عامل کلیدی و مکمل در ارتقای کیفیت یادگیری و عملکرد تحصیلی دانش آموزان هستند. توجه به این دو متغیر می تواند نه تنها پیشرفت تحصیلی را تضمین کند بلکه رضایت و شادکامی تحصیلی دانش آموزان را نیز افزایش دهد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
فرناز خوش نور
کارشناسی رشته روانشناسی
آرزو فرجی عربلوی آقاعلی
کارشناسی زیست شناسی سلولی و مولکولی با گرایش میکروبیولوژی
رضا حصاری
زیست شناسی سلولی و مولکولی دانشگاه تبریز
علی اصغر رضاپناه
ریاضی کاربردیگرایش مالی دانشگاه، تربیت مدرس تهران