نقش محیط یادگیری دیجیتال در تقویت خودمختاری یادگیرندگان در مدارس

هدف این مقاله مروری، تبیین و تحلیل نقش محیط های یادگیری دیجیتال در تقویت و پرورش خودمختاری یادگیرندگان در مدارس است. در عصر حاضر که فناوری به جزء جدایی ناپذیر زندگی بدل شده، نظام های آموزشی نیز در حال گذار از رویکردهای سنتی به سمت مدل های نوین و فناورانه هستند. محیط های یادگیری دیجیتال با ارائه ابزارها، منابع و فرصت های متنوع، پتانسیل بالایی برای تغییر پویایی کلاس درس از یک فضای معلم محور به یک اکوسیستم یادگیرنده محور دارند. در این مدل، دانش آموزان تشویق می شوند تا مسئولیت فرآیند یادگیری خود را بر عهده بگیرند، اهداف شخصی تعیین کنند، منابع مورد نیاز خود را بیابند و پیشرفت خود را ارزیابی نمایند. این مقاله به بررسی این موضوع می پردازد که چگونه ابزارهایی مانند سیستم های مدیریت یادگیری، منابع آموزشی باز، پلتفرم های تعاملی و نرم افزارهای تطبیقی می توانند به توسعه مهارت های کلیدی یادگیری خودگردان، از جمله برنامه ریزی، نظارت، خودارزیابی و انگیزش درونی کمک کنند. همچنین، چالش های موجود در این مسیر، نظیر شکاف دیجیتال، نیاز به آموزش معلمان برای ایفای نقش تسهیل گر و ضرورت طراحی آموزشی هدفمند که خودمختاری را در مرکز توجه قرار دهد، مورد بحث و بررسی قرار می گیرد. نتیجه گیری کلی نشان می دهد که فناوری به خودی خود ضامن پرورش خودمختاری نیست، بلکه استفاده هوشمندانه و هدفمند از آن در یک چارچوب پداگوژیک مشخص می تواند به توانمندسازی دانش آموزان و تبدیل آن ها به یادگیرندگان مادام العمر منجر شود. این تحول نیازمند بازنگری در سیاست های آموزشی و سرمایه گذاری در زیرساخت ها و توسعه حرفه ای معلمان است.

کلیدواژه ها:

محیط یادگیری دیجیتال ، خودمختاری یادگیرنده ، یادگیری خودگردان ، آموزش مجازی ، مدارس