اصبغ بن نباته؛ وابستگی ها و اندیشه های اعتقادی

منشا و زمان پیدایش تشیع اعتقادی، همواره دیدگاه های گوناگونی را در پی داشته است. برخی نظریه پردازان برآنند که «تشیع اعتقادی» برآمده از اندیشه های برون دینی بوده و برخی دیگر آن را دچار انقطاع تاریخی از عصر نبوی و برساخته اواخر قرن نخست هجری شمرده اند. حاصل این نظریه ها، انکار اصالت تاریخی مکتب تشیع و برساخته بودن این مکتب در نتیجه انحراف از تعالیم قرآنی و نبوی است. در مقابل، اندیشمندان شیعی و برخی مستشرقان معتقدند که تشیع اعتقادی، برایند فهم روشمند از تعالیم قرآنی و سنت نبوی در پرتو تفسیر اهل بیت؟عهم؟ از این معارف است. آنان برای اثبات این نظریه، راه های مختلفی را برگزیده اند. بررسی اندیشه ها و وابستگی های فکری برخی از صحابه پیامبر؟ص؟ و اهل بیت؟عهم؟ در قرون نخست، یکی از این روش ها است که در این نوشتار به عنوان نمونه با ژرف اندیشی در گزارش های تاریخی، تراجم نگاری و حدیثی درباره یکی از اصحاب خاص امیرالمومنین؟ع؟ به نام «اصبغ بن نباته» نشان داده ایم. وی در نتیجه پیوند فکری-سیاسی که با خاندان وحی و برخی شیعیان داشته، به اندیشه های خاص شیعی همچون امامت امیرالمومنین؟ع؟، عصمت، علم ویژه، برائت، مهدویت، رجعت و بداء باور داشته است.

کلیدواژه ها:

تشیع اعتقادی ، پیدایش تشیع ، امامت ، عصمت ، علم ویژه ، اصبغ بن نباته