مناسبات حضرت زینب (ع) در مواجهه با بحران های پس از قیام عاشورا

هم گرایی و واگرایی در مناسبات از مهارت هایی است که هر فعال اجتماعی بدان نیازمند است و تقابل و تعامل متناسب با مبانی و اهداف و نیز شناخت اوضاع و احوال و تعینات را می طلبد. این پژوهش به این پرسش پاسخ می دهد که با نگاه راهبردی به عملکرد حضرت زینب (س)، با اتکا به چه اصول و توانمندی هایی می توان با حفظ مرزهای اعتقادی به اهداف رسید؟ حضرت زینب (س) به تعامل با خالق که رکن اصلی حیات بشر است، همواره توجه داشت؛ همچنین عطوفت و حفاظت از امام زمانش و اهل بیت (ع) ایشان، تکلیفی بود که اوضاع و احوال بر عهده اش گذاشته بود؛ تقابل اعتقادی - فکری و اجتماعی - سیاسی با دشمنان، آن هم در دسته بندی به عوام و خواص در اوج استعداد و توانایی و در اجرای شیوه دفاعی اش، نهایت پایداری و ثبات قدم ایشان را نشان داد. پژوهش حاضر ماهیتی توصیفی - تحلیلی دارد و به روش کتابخانه ای با هدف الگوگیری دغدغه مندان این عرصه انجام شده است تا از آسیب ها و آفت هایی در امان بمانند که بر اثر ناآگاهی از مبانی و شرایط و ناتوانی در مناسبات می تواند مشکل ساز باشد.

کلیدواژه ها:

هم گرایی ، واگرایی ، تقابل ، تعامل ، زینب کبری (س) ، حوزه اعتقادی - فکری ، حوزه سیاسی - اجتماعی