بررسی چگونگی تاثیر احداث بناهای بلند مرتبه بر تعامل پذیری فضاهای جمعی محلی در ایران, نمونه موردی: محله های باهنر و هاشمیه مشهد

بلندمرتبه سازی خصوصا به عنوان پدیده ای در نظر گرفته می شود که می تواند به طور ناگهانی بر جنبه های مختلف یک محله تاثیر چشمگیری داشته باشد .به منظور فهم تاثیر این پدیده بر تعامل پذیری فضاهای جمعی و سپس مقایسه ی میزان آن در دو محله ی هاشمیه (دارای بناهای بلندمرتبه فعال با سابقه ساخت کمتر از ۱۰ سال) و باهنر (فاقد بناهای بلندمرتبه)، این پژوهش پس از مطالعات کتابخانه ای و شناسایی عوامل موثر بر تعامل پذیری فضاهای جمعی به شناسایی شاخص هایی پرداخته است که با اندازه گیری و مقایسه ی آنها می توان میزان تعامل افراد در فضاهای اجتماعی متفاوت را سنجید. محله های منتخب هم مرز بوده و در منطقه ۹ شهر مشهد واقع اند .روش تحقیق در این پژوهش تحلیلی توصیفی و پیمایشی است و در آن از تلفیقی از روش و فنون کمی و کیفی، بررسی های میدانی و اسنادی و پرسشنامه استفاده شده است. بررسی ادبیات پژوهش نشان داد که عوامل موثر بر تعامل پذیری فضاهای جمعی را می توان از دو بعد روانشناسی محیط و روانشناسی شناختی تقسیم بندی و مطالعه کرد. پس از مشخص شدن معیارهای سنجش تعامل پذیری فضاهای جمعی، شاخص های مربوط به روانشناسی محیط از طریق مطالعات میدانی-اسنادی و شاخص های مربوط به بعد روانشناسی شناختی از طریق پرسشنامه ارزیابی شده است. حجم نمونه بر اساس فرمول کوکران با ضریب خطای ۱۰ درصد محاسبه شده و پرسشنامه ها به صورت تصادفی توزیع شده است، متناظر هر شاخص ۴ سوال و در مجموع ۲۰ سوال بر مبنای طیف لیکرت درنظر گرفته شده است. ارزیابی پرسش ها توسط نرم افزار SSPS و با آزمون من ویتنی انجام شده است. یافته های پژوهش به صورت معنا داری مشخص می کند که حس تعلق ، خاطره انگیزی، مشارکت در محله ی باهنر نسبت به محله ی هاشمیه بیشتر و شکاف اقتصادی و فرهنگی در میان ساکنین محله باهنر نسبت به ساکنین محله ی هاشمیه کمتر است. با توجه مطالعات اسنادی انجام شده می توان یکی از دلایل این امر را وجود بناهای بلندمرتبه نوساز در این محلات دانست.

کلیدواژه ها:

بلندمرتبه سازی ، تعامل اجتماعی ، فضاهای جمعی درون محله ای ، محله