تحلیل گونه های زبان ادبی خاطره نگاری با تکیه بر آثار خاطره نگار از انقلاب مشروطه تا انقلاب اسلامی

زبان ادبی یکی از مولفه هایی است که در انواع ادبی و هنری در تاثیرگذاری بر مخاطب نقش دارد و از منابع ارزنده برای شناخت آثار اجتماعی، سیاسی و فرهنگی دوره های مختلف به شمار می رود. به بیانی دیگر؛ مطالعه زبان ادبی ماهیت و ساختار افکار و آراء شاعران و نویسندگان را هویدا می سازد. زبان ادبی مانند دیگر زبان ها در همه حوزه های جغرافیایی، دوره های تاریخی و بافت های اجتماعی یکسان نیست. خرده فرهنگ های متفاوت جامعه از عوامل مهم بروز این تنوع اجتماعی است که سبب ایجاد "گونه های زبان ادبی" متنوع شده اند. نویسندگان و شاعران در طول تاریخ برای بیان خاطرات خود از گونه های متفاوت زبانی بهره برده اند. این تفاوت زبانی، سبک زبانی خاصی را برای هر اثر ادبی ایجاب کرده است. نگارندگان مقاله با روشی توصیفی- تحلیلی به بررسی انواع گونه های زبان ادبی در آثار خاطره نگار از انقلاب مشروطه تا انقلاب اسلامی پرداختند. نتایج پژوهش از تفاوت زبان ادبی خاطرات حکایت می کند. ازآنجا که تفاوت های فرهنگی و اجتماعی قشرهای مختلف جامعه سبب تنوع زبان و سبک آثار می شود؛ زبان خاطرات رجال حکومتی با زبان خاطرات شخصیت های فرهنگی و اجتماعی تفاوت بسیار دارد؛ چنانکه این تفاوت در زبان خاطرات "سردار مریم بختیاری" (عامیانه و گویشی) با زبان خاطرات "مشیرالدوله" (معیار و علمی) دیده می شود و با خاطرات ادبی نظیر آنچه در کتاب های ورق پاره های زندان، روزها و ... (ادبی، تمثیلی) دیده می شود نیز تفاوت بسیار دارد. زبان ادبی خاطرات نویسندگان فرهنگی و اجتماعی در قیاس با خاطرات شاعران و رجال درباری تفاوت و تنوع زیادی دارد.

کلیدواژه ها:

خاطره نگاری ، گونه های زبان ادبی ، سمبولیک و نمادین ، زبان ادبی درباری ، زبان ادبی معیار