تحلیل آموزش های مهارتی و تاثیر آن بر ارتقاء سطح اعتمادبه نفس پسران کار ۱۸–۱۲ ساله در جهت حضورپذیری اجتماعی (نمونه کاربردی: طراحی مجموعه اقامتی آموزشی کودکان کار در رفسنجان)

در دنیای امروز، آموزش های مهارتی به عنوان یکی از موثرترین ابزارهای توانمندسازی اجتماعی و فردی شناخته شده است، به ویژه برای گروه های آسیب پذیر همچون کودکان کار که همواره با چالش های روانی، اقتصادی و اجتماعی گسترده ای روبه رو می باشند. کودکان کار به عنوان یکی از آسیب پذیرترین اقشار جامعه، نیازمند حمایت و توانمندسازی از طریق آموزش های مهارتی هستند. لذا هدف اصلی این تحقیق، تحلیل و بررسی نقش آموزش های مهارتی در ارتقاء سطح اعتمادبه نفس و حضورپذیری در جامعه برای کودکان کار، با طراحی مجموعه اقامتی آموزشی ویژه پسران کار در رده سنی ۱۸ تا ۱۲ سال در رفسنجان می باشد.این پژوهش از نظر ماهیت و هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی تحلیلی و در بخش میدانی از نوع پیمایشی است. جامعه آماری این تحقیق را کودکان کار در بازه سنی ۱۲ تا ۱۸ سال در شهر رفسنجان تشکیل داده اند. جهت تعیین حجم نمونه، از فرمول کوکران بهره گرفته شده است تا با دقت علمی و سطح اطمینان مناسب، تعداد افراد شرکت کننده در تحقیق مشخص گردد.شواهد به دست آمده از مطالعه حاضر موید آن است که فراهم آوردن بسترهای فیزیکی و آموزشی مناسب برای کودکان کار از جمله پسران، نه تنها موجب کاهش آسیب های روانی و افزایش اعتمادبه نفس آنان خواهد شد، بلکه زمینه های توانمندسازی و حضور موثرتر در محیط های اجتماعی و فرهنگی شهر را نیز فراهم خواهد آورد. با انجام این پژوهش، تلفیق معماری و مداخلات روان شناسی اجتماعی الگویی کاربردی برای طراحی فضاهای آموزشی اقامتی در راستای حمایت از حقوق کودکان و عدالت اجتماعی پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

طراحی معماری ، ارتقاء سطح مهارت های اجتماعی ، افزایش اعتماد به نفس ، اقامتگاه کودکان کار.