تحول پارادایم آموزشی: از معلم-محور به کودک-محور؛ تحلیل انتقادی الگوهای نوین آمادگی حرفه ای معلمان دوره ابتدایی

تحولات بنیادین در نظام های آموزشی معاصر و ضرورت پاسخگویی به نیازهای یادگیرندگان نسل جدید، موجب بازنگری عمیق در رویکردهای آموزش معلمان شده است. این پژوهش به تحلیل انتقادی تحول پارادایم آموزشی از رویکرد معلم-محور به کودک-محور و تاثیر آن بر الگوهای آمادگی حرفه ای معلمان دوره ابتدایی می پردازد. پارادایم معلم-محور که بر نقش مرکزی معلم به عنوان منبع اصلی دانش و تصمیم گیرنده کلیدی در فرآیند یادگیری تاکید داشت، به تدریج جای خود را به رویکرد کودک-محور داده است که کودک را محور فرآیند آموزشی قرار می دهد و بر تفاوت های فردی، علایق طبیعی، و نیازهای تحولی او تاکید دارد. این تغییر پارادایم، تحولات گسترده ای را در الگوهای آمادگی معلمان ایجاب کرده که شامل بازنگری در محتوا، روش ها، و ارزیابی برنامه های تربیت معلم است. آمادگی حرفه ای معلمان در این رویکرد جدید مستلزم تسلط بر مهارت های مشاهده، تحلیل رفتار کودک، طراحی تجربیات یادگیری متنوع، و ایجاد محیط های یادگیری انعطاف پذیر است. نتایج این بررسی نشان می دهد که تحول از پارادایم معلم-محور به کودک-محور نه تنها تغییرات ساختاری در برنامه های آموزش معلمان را طلب می کند، بلکه نیازمند تحول فرهنگی و نگرشی عمیق در دیدگاه های سنتی نسبت به نقش معلم و یادگیرنده است. این پژوهش بر ضرورت توسعه چارچوب های جدید برای ارزیابی عملکرد و اثربخشی معلمان در محیط های کودک-محور تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

پارادایم آموزشی ، معلم-محور ، کودک-محور ، آمادگی حرفه ای معلم ، آموزش ابتدایی