اثربخشی درمان فراتشخیصی یکپارچه بر ابرازگری هیجانی و خودکنترلی درنوجوانان پسر متعارض با والدین در خمینی شهر

هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان فراتشخیصی یکپارچه بر ابرازگری هیجانی و خودکنترلی در نوجوانان پسر خمینی شهر بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان پسر ۱۶تا ۱۸ ساله (متوسطه دوم) خمینی شهر در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بودند که از بین آنها به شیوه هدفمند از بین مدارس نواحی خمینی شهر ۳۰ نفر به طور تصادفی انتخاب شدند. به این صورت که ابتدا دانش آموزان پرسشنامه تعارض با والدین نسخه کوتاه شده رابین و فاستر(۱۹۸۹) را پاسخ دادند و از میان آنها،افرادی که طبق پرسشنامه با والدین خود تعارض داشتند، انتخاب شدند و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵نفر) و گروه کنترل (۱۵نفر) وارد فرایند پژوهش شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه نسخه کوتاه شده پرسشنامه تعارض آمیز رابین فاستر (۱۹۸۹)، پرسشنامه ابرازگری هیجانیEEQ کینگ و امونز (۱۹۹۰) و پرسشنامه خودکنترلی تانجی و همکاران (۲۰۰۴) بود. دانش آموزان گروه آزمایش تحت ۸ جلسه درمان فراتشخیصی یکپارچه قرارگرفتند. یافته ها نشان داد که دربین دو گروه درنمرات ابرازگری هیجان تفاوت معنا داری وجود دارد، به طوری که درمان فراتشخیصی توانسته است ابرازهیجان را در نوجوانان پسر متعارض با والدین افزایش دهد (۰.۰۵>P). همچنین بین دو گروه در نمرات خودکنترلی تفاوت معنی داری بدست آمد به طوری که درمان فراتشخیصی یکپارچه توانسته است خودکنترلی را در نوجوانان پسر متعارض با والدین افزایش دهد (۰.۰۵>P). برمبنای یافته های این پژوهش می توان درمان فراتشخیصی یکپارچه را به منظور کاهش مشکلات مربوط به ابرازهیجان و خودکنترلی در نوجوانان متعارض با والدین به کار برد.

کلیدواژه ها:

درمان فراتشخیصی یکپارچه ، ابرازگری هیجانی ، خودکنترلی ، تعارض با والدین