تولید انرژی و سوخت های زیستی از زیست تود ه های لیگنوسلولزی

موضوع زیست پالایی به عنوان یکی از روش های فرآوری مواد صنعتی و استفاده موثر از فرآورده های تجدیدپذیر به خوبی شناخته شده و تقریبا در اغلب کشورها به شکل کاربردی در آمده است. در مقیاس جهانی صنعت خمیروکاغذ موجب تولید مقادیر قابل توجهی پساب، ضایعات جامد و ضایعات گازی شده و منشا این ضایعات عمدتا از بخش های خمیرسازی، فرآیند مرکب زدایی و تصفیه پساب می باشند. سیستم های زیست پالایی می توانند یک روش کلیدی و مهم برای آینده زیستی ما باشند و با جایگزینی سوخت های فسیلی موجب تامین انرژی پاک، تجدیدپذیر و انرژی خالص کربن (بدون تولید دی اکسید کربن و انتشار آن در اتمسفر) می شوند. زیست توده جامد در پسماندهای چوبی و همچنین زیست توده های لیکور سیاه خمیرسازی را می توان از طریق فرآیندهای حرارتی به گاز سنتزی عمدتا شامل Co و H۲‎ همراه با مقادیر کمی از گازهای متان، Co۲‎ و H۲o تبدیل نمود. همچنین، با استفاده از روش های مکانیکی- حرارتی از قبیل گازی کردن زیست توده، گازی کردن لیکور سیاه، پیرولیز یا مایع سازی و کربونیزه کردن زیست توده می توان گاز سنتزی را به الکتریسیته و یا سوخت های مایع و مواد شیمیایی تبدیل کرد. زیست پالایی در کارخانه های خمیروکاغذسازی به دلیل قابلیت ذاتی آنها در جمع آوری و فرآوری زیست توده و تولید انرژی از آن ها، فناوری بسیار مناسبی است. فن آوری زیست پالایی منابع جنگلی این قابلیت را دارد که در برقراری ارتباط بین جامعه، محیط زیست و صنعت (چوب و جنگل) نقش مهمی را ایفا کند. استفاده از غلظت زیاد قند در تخمیر برای تولید مقادیر زیاد اتانول می تواند یکی از پیشرفت های بالقوه برای افزایش کارآیی یک کارخانه سوخت زیستی زیست اتانول باشد.

کلیدواژه ها:

صنایع کاغذسازی ، زیست پالایی ، زیست توده لیگنوسلولزی ، انرژی زیستی ، سوخت های زیستی.