واکاوی گفتمان قدرت در رمان « واحه الغروب» بهاء طاهر بر اساس نظریه میشل فوکو

فوکو قدرت را از خشونت و سلطه جدا می داند؛ از نظر او قدرت عمدتا مفهومی مثبت و زاینده است و ماهیتی گفتمانی دارد. گفتمان از نگاه او معنایی است که ما به پدیده ها می دهیم زیرا پدیده ها به خودی خود معنایی ندارند. فوکو تاکید می کند که روابط انسانی، محل بروز مناسبات قدرت است. رمان واحه الغروب بهاء طاهر به مناسبات خانوادگی و اجتماعی یک زوج شرقی غربی می پردازد که به دلیل ماموریت کاری در واحه سیوه در غرب مصر ساکن شده اند. روابط میان این زن و شوهر و هریک از آنها با بومیان سیوه از منظر مناسبات قدرت فوکویی قابل بررسی است. مقاله حاضر به روش توصیفی تحلیلی به بررسی روابط قدرت در رمان واحه الغروب می پردازد. نتایج حاکی از آن است که پاره گفتمان های قدرت سیاسی، نهاد خانواده و خرافه باوری بیشترین حضور را در روابط اجتماعی جامعه سیوه و خانواده دو نفره رمان دارد و با توجه به تفاوت های فرهنگی که میان محمود عبدالظاهر و همسرش کاترین و میان آن دو و ساکنان واحه سیوه وجود دارد مناسبات اجتماعی متفاوتی شکل می گیرد و روابط قدرت نیز به عنوان تعبیری از این مناسبات متفاوت می گردد.

کلیدواژه ها:

گفتمان قدرت ، میشل فوکو ، بهاء طاهر ، واحه الغروب