تحلیل مردم شناختی دستفروشی زنان در مترو تهران

دستفروشی مانند اغلب پدیده های اجتماعی جامعه مدرن جنبه های مختلفی دارد؛ از یک سو نشانه ی نوعی محدودیت ساختاری در جامعه است که به شکل نوعی نقصان برمی آید (سویه منفی و ابژکتیو) ولی از سوی دیگر نطفه ی نوعی فراروی از محدودیت های وضع موجود است (سویه مثبت و سوبژکتیو). در پژوهش حاضر که به دستفروشی زنان در مترو تهران اختصاص دارد از مجرای مصاحبه های کیفی و پژوهش میدانی به جمع آوری داده ها در خصوص دلایل و انگیزه های آنان برای این کار در مترو تهران پرداخته شده است. این پژوهش اگر چه بر انگیزه های معیشتی و اقتصادی و مشخصا ضرورت امرار و معاش به عنوان نخستین و اصلی ترین عامل درونی (سوبژکتیو) دستفروشان زن برای انجام چنین کاری تاکید می دارد، در عین حال تلاشیست برای به نشان دادن این واقعیت که زنان دستفروش در متروی تهران در مقام و در راستای نقد و نفی وضعیت کار رسمی در جامعه که برای زنان تا حد زیادی سلطه گرانه است، وضعیت غیر متمرکز و آزاد دستفروشی را از جنبه های رهایی بخش، آن درونا تایید و حتی گاه ستایش می کنند. بر مبنای این فرضیه گویی، آنان از رهایی و امنیت موجود در ساختار غیر متمرکز کار در مترو، بسیار خرسندتر از شرایط، حقوق، مزایا و مشخصا دستمزدی هستند که یک شغل رسمی در اختیار آنها قرار می دهد.

کلیدواژه ها:

دست فروشی ، زنان ، رهایی ، کار اجتماعی ، شغل ، معیشت