اثر صمغ هندی و سولوپتاس بر شاخص های فنولوژیکی و فیزیولوژیکی مرتبط با تحمل سرمای بهاره انگور

سابقه و هدف: سرمای بهاره یکی از مشکلات اساسی انگور کاری ها در مناطق معتدله است که در مواردی شدت صدمات بسیار بالا بوده و گاهی کل محصول از بین خواهد رفت. به همین سبب استفاده از ترکیباتی که باعث تاخیر در شکوفایی جوانه ها و تحمل به سرما در تاک ها شود ضروری می باشد. لذا پژوهش حاضر باهدف بررسی اثر محلول پاشی صمغ هندی و سولوپتاس بر زمان شکوفایی جوانه و تحمل به سرمای انگور بی دانه سفید انجام گرفت.مواد و روش ها: این آزمایش به صورت فاکتوریل (۳×۲) بر پایه طرح بلوک های کامل تصادفی با ۳ تکرار (هر تکرار یک تاک) اجرا شد. فاکتور اول شامل صمغ هندی در دو غلظت ( ۰ و ۵/۰ درصد) و فاکتور دوم شامل سولوپتاس در سه غلظت (۰، ۱ و ۲ درصد) بود. محلول پاشی غلظت های مختلف صمغ هندی و سولوپتاس طی دو مرحله در اواخر اسفند و اوایل فروردین درست کمی قبل از متورم شدن تا تورم کامل جوانهها با استفاده از یک سمپاش ۱۰ لیتری تا مرحله آب چک روی تاک ها انجام شد. یافته ها: بر اساس نتایج بیشترین تاثیر کاربرد صمغ هندی و سولوپتاس بر زمان باز شدن جوانه مربوط به تاک های تیمار شده با صمغ هندی ۵/۰ درصد در ترکیب با سولوپتاس ۲ درصد بود و کمترین میزان تاثیر مربوط به تاک های شاهد می باشد. همچنین بیشترین میزان تاثیر بر روز تا گلدهی مربوط به تاک های تیمار شده با صمغ هندی ۵/۰ درصد به تنهایی بود و کمترین میزان مربوط به تاک های تیمار شده با پتاسیم ۱ درصد می باشد. همچنین بیشترین درصد تشکیل میوه مربوط به تاک های تیمار شده با ترکیب صمغ هندی ۵/۰ درصد و سولوپتاس ۱ درصد بود. بیشترین و کمترین محتوای نشت یونی به ترتیب مربوط به تاک های شاهد و تاک های تیمار شده با صمغ هندی ۵/۰ درصد + سولوپتاس ۲ درصد بود. همچنین بیشترین محتوای مالون دی آلدهید و پراکسیدهیدروژن مربوط به تاک های شاهد و کمترین محتوی این شاخص های پایداری غشاء مربوط به تاک های تیمارشده با ترکیب صمغ هندی ۵/۰ درصد + سولوپتاس ۱ درصد بود. بیشترین محتوای پرولین و کربوهیدرات محلول مربوط به تاک های تیمار شده با صمغ هندی ۵/۰ درصد در ترکیب با سولوپتاس ۱ درصد بود و کمترین میزان محتوای این تنظیم کننده های اسمزی مربوط به تاک های شاهد بود. بیشترین محتوای فنول کل مربوط به تاک های تیمار شده با سولوپتاس ۱ درصد و کمترین محتوی فنول کل مربوط به تاک های شاهد بود. بیشترین محتوای فلانوئید مربوط به تاک های تیمار شده با ترکیب صمغ هندی ۵/۰ درصد + سولوپتاس ۱ درصد بود و کمترین محتوی فلاونوئید کل مربوط به صمغ هندی ۵/۰ درصد به تنهایی می باشد. محتوای کلروفیل برگ در تاک های تیمار شده با پتاسیم ۱ درصد به تنهایی بالاترین مقدار بود. بیشترین فعالیت آنزیم کاتالاز مربوط به تاک های تیمار شده با صمغ هندی ۵/۰ درصد در ترکیب با سولوپتاس ۲ درصد بود و بیشترین فعالیت گایاکول پراکسیداز و محتوای پروتئین مربوط به تاک های تیمار شده با صمغ هندی ۵/۰ درصد + سولوپتاس ۱ درصد می باشد. بیشترین محتوای اسید آبسیزیک و کمترین محتوای جیبرلین مربوط به تاک های تیمارشده با صمغ هندی ۵/۰ درصد + سولوپتاس۱ درصد بود. همچنین بیشترین محتوای اسپرمین مربوط به تاک های تیمار شده با سطح دوم صمغ هندی با ترکیب با سطح دوم سولوپتاس بود. بیشترین محتوای اسپرمیدین مربوط به تاک های تیمار شده با سولوپتاس ۲ درصد به تنهایی بود. نتیجه گیری: در کل کاربرد صمغ هندی به عنوان یک پوشش پلی ساکاریدی در ترکیب با سولوپتاس به عنوان یک منبع پتاسیم با تمدید زمان خواب و افزایش غلظت اسید ابسیزیک و قندهای محلول منجر به تاخیر در شکوفایی جوانه و افزایش تحمل به سرمای بهاره انگور شد.

کلیدواژه ها:

انگور ، اسید ابسیزیک ، پرولین ، تحمل به سرما ، شکوفایی جوانه