قاعده فقهی اخوه

تفرقه و تشتت امری است که از نظر خرد و هم از نظر شرع مذموم است و در جامعه اسلامی بلکه جوامع اسلامی تفرقه چه در عرصه اجتماعی و چه در عرصه سیاسی پیامدها و آثار مخرب و بعضا جبران ناپذیری در دارد. بحث اصل وحدت و تقریب مذاهب و اخوت اسلامی از دیر باز مورد توجه و اهتمام بزرگان دینی و دلسوزان مکتب اسلام بوده است که در سال های اخیر با تفکرات منحرف در قالب گروه های افراطی یا فتواهای تکفیری که از علمای فرقه های مختلف اسلامی صادر می شود، دچار آسیب شده است و ضرر و زیان زیادی از این ناحیه به پیکره اسلام و مسلمین وارد شده است که از مهمترین آنها می توان به مخدوش شدن چهره روحانی اسلام نزد جهانیان و درگیریهای خونین بین مسلمانان اشاره کرد. از سویی تا به حال بحث اخوت و وحدت اسلامی بصورت همایش یا تعارفی بین بزرگان مطرح شده است و اقدامات ملموس عملی و واقعی برای این امر مهم صورت نگرفته است و ضرورت شرعی آن آنگونه که باید و شاید مطرح نشده است که با قاعده فقهی اخوه این الزام شرعی برهمه مسلمانان و حکومت های اسلامی آشکار و رعایت آن واجب است و نیز امور مختلفی از جمله لزوم بحث های تقریبی اعم از تقریب سیاسی اعتقادی فقهی و غیره نیز از ثمرات مهم این قاعده می باشد.

کلیدواژه ها:

قاعده فقهی ، وحدت اسلامی ، فقه سیاسی