افت تحصیلی در سایه روش های تدریس ناکارآمد

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش روش های تدریس ناکارآمد در بروز و تشدید افت تحصیلی دانش آموزان در نظام آموزشی ایران انجام شده است. در این مطالعه، تلاش شده تا با نگاهی انتقادی و تحلیلی، رابطه میان سبک های تدریس سنتی، غیرفعال و فاقد رویکردهای روان شناختی با کاهش انگیزه، مشارکت و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان واکاوی شود. روش پژوهش از نوع کیفی-تحلیلی بوده و با بهره گیری از تحلیل محتوای هدفمند، داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با معلمان، مشاهده مستقیم کلاس های درس، و بررسی اسناد آموزشی گردآوری شده اند. روند پژوهش بر پایه تلفیق نظریه های یادگیری شناختی، انگیزشی و اجتماعی با تجربه زیسته معلمان و دانش آموزان در کلاس های ایرانی طراحی شده است. مدل تحلیل مطالب بر اساس چارچوبی ترکیبی از نظریه های ویگوتسکی (یادگیری اجتماعی)، گاردنر (هوش های چندگانه) و مدل های انگیزشی دسی و رایان (نظریه خودتعیینی) صورت گرفته است. این چارچوب امکان تحلیل چندلایه ای از تعاملات آموزشی، سبک های تدریس، و واکنش های شناختی و عاطفی دانش آموزان را فراهم کرده است نتایج پژوهش نشان می دهد که روش های تدریس غیرفعال، معلم محور و فاقد تنوع شناختی و فرهنگی، به شکل مستقیم در افت انگیزه، کاهش اعتماد به نفس، و ضعف در یادگیری معنادار دانش آموزان نقش دارند. همچنین، نبود رویکردهای مشارکتی، عدم توجه به تفاوت های فردی و فرهنگی، و فقدان بازخورد موثر از سوی معلمان، از عوامل کلیدی در شکل گیری افت تحصیلی محسوب می شوند. پژوهش بر ضرورت بازنگری در شیوه های تدریس، توانمندسازی معلمان، و طراحی برنامه های آموزشی مبتنی بر عدالت آموزشی و روان شناسی یادگیری تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

افت تحصیلی ، روش های تدریس ، دانش آموزان ، مدرسه.