بررسی ویژگی های مکانیکی بتن شفاف خودمتراکم با افزودن دوده سیلیس

بتن عبور دهنده نور (لیتراکن) نوعی بتن است که از فیبرهای نوری برای انتقال نور استفاده می کند و در درجه اول به عنوان یک عنصر زیبایی شناختی در معماری عمل می کند و در عین حال مصرف انرژی را کاهش داده و راندمان را افزایش می دهد. این تحقیق، برای اولین بار، خواص بتن عبور دهنده نور خودتراکم (SCLTC) را بررسی کرده و سپس تاثیر افزودن دوده سیلیس به این مخلوط را بررسی می کند. این مطالعه به بررسی خواص مکانیکی بتن خودتراکم عبور دهنده نور (SCLTC) با ۴٪ الیاف نوری و مقادیر مختلف دوده سیلیس (SF) (۵٪، ۱۰٪ و ۱۵٪) پس از ۲۸ روز عمل آوری می پردازد. در حالی که بتن معمولی به دلیل واکنش پذیری پوزولانی و اصلاح ریزساختاری از SF بهره می برد، این تحقیق روند متضادی را در SCLTC نشان می دهد. نمونه کنترل (۰٪ SF) بالاترین مقاومت فشاری (۵۸.۳ مگاپاسکال) را نشان داد، در حالی که افزودن SF منجر به کاهش قابل توجه ۶۷.۸٪ در ۵٪ SF (۱۸.۸ مگاپاسکال)، ۳۹.۶٪ در ۱۰٪ SF (۳۵.۲ مگاپاسکال) و کاهش بیشتر در ۱۵٪ SF (۱۸.۹ مگاپاسکال) شد. مقدار بهینه SF به عنوان ۱۰٪ شناسایی شد که بازیابی محدود مقاومت را در برابر اثرات مضر دوزهای بالاتر، احتمالا به دلیل اختلال در بسته بندی ذرات، افزایش تقاضای آب و اختلال در پیوند الیاف-ماتریس، متعادل می کند. میزان عبور نور در تمام مخلوط ها ثابت ماند (حدود ۵٪)، که نشان دهنده تاثیر ناچیز SF بر عملکرد نوری است. این یافته ها بر نیاز به طرح های اختلاط مناسب تر در SCLTC تاکید می کند. تحقیقات آینده باید دوزهای پایین تر SF (کمتر از ۵٪) و افزودنی های هم افزایی را برای افزایش عملکرد در عین حفظ خودتراکمی و شفافیت بررسی کنند. این مطالعه درک بتن چندمنظوره را ارتقا می دهد و کارایی رئولوژیکی را با کاربردهای معماری پایدار پیوند می دهد.

کلیدواژه ها:

بتن خودمتراکم ، بتن شفاف ، مقاومت فشاری ، دوده سیلیس ، فیبر نوری