سنجش تاثیر آموزش مجازی بر عملکردکاری و رضایت شغلی اساتید دانشگاه علوم پزشکی مازندران با نقش میانجی روابط اجتماعی اساتید

هدف از انجام این تحقیق سنجش تاثیر آموزش مجازی بر عملکردکاری و رضایت شغلی اساتید دانشگاه علوم پزشکی مازندران با نقش میانجی روابط اجتماعی اساتید می باشد. مطالعه حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر نوع روش تحقیق توصیفی از نوع پیمایشی است. جامعه آماری این پژوهش به تعداد ۶۵۰ نفر شامل اساتید عضو هیات علمی و غیر هیات علمی(مدعو) دانشگاه علوم پزشکی مازندران می باشد. از بین اساتید زن و مرد تعداد ۲۴۲ نفر نمونه آماری براساس جدول مورگان تعیین شد. روش نمونه گیری از نوع تصادفی طبقه ای می باشد. شیوه جمع آوری داده ها تلفیقی از روش کتابخانه ای شامل مطالعه اسناد و مدارک و ابزار پرسش نامه می باشد. فرضیه های تحقیق با استفاده از نرم افزار Smartpls۳ و روش حداقل مربعات جزئی مورد آزمون قرار گرفت. یافته های پژوهش حاکی از آن است که آموزش مجازی بر عملکردکاری و رضایت شغلی اساتید دانشگاه علوم پزشکی مازندران با نقش میانجی روابط اجتماعی اساتید اثر دارد. همچنین نقش میانجی روابط اجتماعی اساتید در تاثیر آموزش مجازی بر عملکرد کاری و رضایت شغلی اساتید تایید شد.

کلیدواژه ها:

آموزش مجازی ، عملکردکاری ، رضایت شغلی ، روابط اجتماعی اساتید