سنجش و تحلیل شاخص های کیفیت زندگی شهری (مطالعه موردی: شهر بندر امام خمینی(ره))

شناخت و ارتقاء کیفیت زندگی شهری از اهمیت بالایی در برنامه ریزی و مدیریت شهری برخوردار است، زیرا شاخص های آن بازتاب دهنده سطح رفاه و رضایت شهروندان بوده و امکان شناسایی نقاط قوت و ضعف، اولویت بندی نیازها و تدوین سیاست ها و برنامه های موثر را در جهت ارتقاء زیست پذیری و پایداری شهری فراهم می آورد. هدف این پژوهش، سنجش و تحلیل شاخص های کیفیت زندگی شهری در شهر بندر امام خمینی(ره) است. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی- تحلیلی می باشد. جامعه آماری این پژوهش را ۳۸۲ نفر از ساکنان شهر بندر امام خمینی(ره) تشکیل می دهند که با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی ساده و بر اساس فرمول کوکران انتخاب شده اند. داده ها و اطلاعات پژوهش به دو شیوه اسنادی (کتابخانه ای) و میدانی (پرسشنامهجای شامل ۳۶ سوال بسته پاسخ مبتنی بر طیف لیکرت) گرد آوری شده و کلیه تحلیل های آماری با بهره گیری از نرم افزار SPSS انجام گرفته است. نتایج پژوهش نشان داد که کیفیت زندگی شهری در این شهر در سطح پایینی قرار دارد. مقایسه میانگین شاخص ها با حد میانی طیف لیکرت بیانگر آن است که بخش عمده ای از شهروندان گزینه های «کم» و «خیلی کم» را انتخاب کرده اند که این امر نشان دهنده درک عمومی نامطلوب از کیفیت زندگی شهری است. نتایج آزمون فریدمن نیز حاکی از آن است که شاخص های کیفیت زندگی شهری در این شهر یکسان نبوده و تفاوت معناداری میان آن ها وجود دارد؛ به گونه ای که «سرزندگی و هویت شهری» در رتبه نخست و «پاسخگویی و شفافیت در مدیریت شهری» در پایین ترین رتبه قرار گرفته است. این نتایج نشان می دهد هرچند شهروندان از جنبه های هویتی و سرزندگی شهر رضایت نسبی دارند، اما در زمینه شفافیت و پاسخگویی مدیریت شهری با نارضایتی جدی مواجه اند. همچنین بررسی متغیرهای جمعیت شناختی نشان داد که میان جنسیت، تحصیلات و میزان کیفیت زندگی شهری رابطه معناداری وجود ندارد؛ در حالی که بین سن افراد و میزان کیفیت زندگی شهری رابطه معناداری وجود دارد.

کلیدواژه ها:

شاخص های کیفیت زندگی ، کیفیت زندگی شهری ، شهر بندر امام خمینی(ره)