نقش مهارت های فناوری در تقویت تعامل و مشارکت یادگیری در مدارس هوشمند

این مقاله مروری به ارائه یک تحلیل جامع و عمیق از نقش حیاتی مهارت های فناوری، که اغلب تحت عنوان سواد دیجیتال شناخته می شود، در تقویت تعامل و مشارکت یادگیری در چارچوب محیط های مدارس هوشمند می پردازد. این پژوهش استدلال می کند که با وجود آنکه مدارس هوشمند، که توسط هوش مصنوعی و فناوری های پیشرفته قدرت گرفته اند، پتانسیل بی سابقه ای را برای یادگیری پویا و مشارکتی ارائه می دهند، اما تحقق این پتانسیل منوط به مهارت های کاربران آن—هم دانش آموزان و هم معلمان—است. این مقاله با کاوش در مبانی نظری مدارس هوشمند، تعریف در حال تحول مهارت های فناوری قرن بیست و یکم، و ماهیت تعامل و مشارکت در بسترهای دیجیتالی، به تبیین موضوع می پردازد. یافته های تلفیق شده از ادبیات پژوهشی نشان می دهد که دانش آموزان و معلمانی که به مهارت های فناوری قوی مجهز هستند، می توانند به طور موثر از ابزارهای هوشمند برای درگیر شدن در همکاری های غنی تر، دسترسی به مسیرهای یادگیری شخصی سازی شده، و مشارکت عمیق تر در فرآیند یادگیری بهره ببرند. در مقابل، فقدان این مهارت ها می تواند فناوری را از یک توانمندساز به یک مانع تبدیل کرده و به ناکامی، عدم درگیری و کاهش تعامل معنادار منجر شود. در نهایت، نتیجه گیری می شود که برای تحقق وعده های مدارس هوشمند، توسعه نظام مند مهارت های فناوری برای تمام ذی نفعان باید یک مولفه محوری و غیرقابل اجتناب در راهبرد آموزشی آن ها باشد.

کلیدواژه ها:

مدارس هوشمند ، مهارت های فناوری ، سواد دیجیتال ، تعامل در یادگیری ، مشارکت دانش آموزان